Barnatíðindi. Har sá hann sítt egna navn prentað og við størri stavum enn hinum. Tá var tað undrið hendi: »Upp gjøgnum gólvið fløddi eitt milt og yndisligt vágloysi og fylti meg við einari ógreiniligari
fleiri og fleiri í tali – tú treivst so væl og hevði so nógvar ætlanir. Tað størsta og allarbesta, sum hendi fyri teg var, tá tú fanst tín stóra kærleika. Tá hevði tú ikki brúk fyri íbúð á Argjum, tí tá vóru
urin vildi hava svar uppá. Løgreglumaðurin svaraði, at hann var í ferð við at lýsa eitt mál, sum hendi í býnum leygarkvøldið. Hann segði seg hava tosað við onnur frammanundan, og at hann bert hevði nakrar
hinar bindukonurnar. Binding hevur altíð fylgt nógv hjá mær, eg minnist tá eg lærdi at binda, og hvat hendi ta løtuna. Tá tú, bindur samlar tú teg um teg sjálva, tú skapar nakað, og hugsar ikki um fleiri ting
Winston Churchill. M.a. vitjaðu vit Sprotan í Vestmanna, og eftir vitjanina ein góðveðurs sunnumorgun hendi hetta: Vit báðir Rupert Christopher Soames standa nú aftur við slokuna í Mikkatrøð. Sunnumorgunin
til fulnar at sleppa fram at konginum, sást, at honum tørvaði fólk í verjustøðu. Og brátt var tap í hendi. Rógvi lorkaði longu í byrjanini. Eftir fjúrtan leikir var støðan so vánalig, at hann tað sama kundi
barnabørnum og at gera annað fyrifallandi arbeiði. Kanska hava vit longu gloymt krúnukrímið og hvat hendi, tá tey tímaløntu tóku um endan og tey í høgum týðandi størvum bundu frið. Vit hava brúk á góðum
sum eina sorgarløtu. Tað hevði tó einki við kongin at gera sum so, men heldur tann vanlukkan, sum hendi, tá borgarstjórin í Havn, A. C. Lützen, small í føvningin á kongi og doyði. Tað var tann 25. juli
okkum, so steðgar alt samstarv millum londini. Teir hava hótt á sama hátt fyrr – uttan, at nakað hendi. Og hví skuldi nakað hent nú? Um tað bara snýr seg um fiskarí, so kann tað ikki vera ein trupulleiki
in stytt til trý ár. Um hetta mundið hitti hann Sigruna Mohr, sum enn er kona hansara. – Tað sum hendi er, at eg fekk eyga á eina fitta damu. Hon var stungin av at læra, og eg fór aftaná. Í trý ár var
