Ólavur Hátún
-----
Í farnu viku vóru orkesturdagar hildnir innan karmar Tórshavnar Musikkskúla – blásarar mánadagin og týsdagin 28. og 29. januar og strúkarar fríggjadagin og leygardagin 1. og 2. februar.
Hugaligt var tað týskvøldið at leita inn í konserthøllina í Norðurlandahúsinum, har Peder Riis-Jensen var til reiðar við teim yngstu blásar-unum. Bara at síggja hendan fitta barnflokk sitandi alspent við ljóðføri í hond var kveikjandi í sjálvum sær, og festliga løgdu tey fyri við “Old Mc Donald´s Band”. Í mong ár hava vit við ymisk musikkskúlahøvir varnast Peder Riis sum dyggan stuðul bæði gangandi til handa í tí praktiska, men fyrst og fremst sum tann dugnaligi tónleikalærarin, ið við sera góðum handalag hevur skipað fyri samanspæli.
Men tað, sum vit við hesum byrjanarbólki, Orkestur I, og teimum báðum fylgjandi fingu at hoyra hetta kvøldið í Norðurlandahúsinum var ikki einsmans avrik, men úrslit av góðum fyrireikandi samstarvi millum musikklærarar.
Hetta samstarv kom eisini greidliga til sjóndar, tá valaliðið av væl útbúnum tónleikarum sessaðist millum næmingarnar til enn meira framkomið samanspæl í Orkestri II. Rímiligt má vera at nevna tey við navni: Andrea Heindriksdóttir og Katja Volovelskaja floytu, Christina Andersen fagott og Atli K. Petersen, Ken Jones og Jens Knudsen messing. Í slagverkinum tryggjaði Rúni Kallsoy Mouritsen tann týðandi pulsin í framførslunum. Aðrir musikklærarar, sum ikki tóku lut á hesum sinni, men sum eru við til at skapa framhaldandi menning av ríku blásaratraditiónini í høvuðsstaðnum, eru Bjarni Berg og Oddur Hentze klarinett, Kári Bæk obo, Eirikur Skála saxofon og Ólavur Olsen messing.
Men last but not least er at nevna yvirskiparan Berhard Wilkinson, hvørs ljóðføri er floytan, men sum er at meta sum ein aðalinspiratorur í okkara verandi tónleikaheimi. Lítandi hundrað ár aftur í tíðina hóma vit Bager Hansen, sum var fremsta eldsálin í tátíðar tónleikalívinum í Havn.Væl man bera til at siga, at Benny er tað sama hjá okkum nú, um enn á heilt øðrum stigi.
Orkestur II gav góða kenslu av breiddini í blásaraheimi býarins í dag, men tá so Føroya Landsorkestur lat ljóma frá sær, kundu vit við gleði og stoltleika fetta okkum á í sæti, tí í hondum Berhards Wilkinsonar eiga vit her eitt ljómlið, sum við treysti kann fara um øll høv og við sóma hava framførslu í einihvørjari konserthøll í heiminum.
Leygardagin seinnapartin endaði annað umfarið av orkesturdøgum Tórshavnar Musikkskúla á hesum sinni, og tá vóru tað strúkarnir, sum lótu okkum hoyra, hvat tey høvdu fingið burturúr hesar báðar dagarnar.
Karmurin var nú nýggi Skúlin við Løgmannabreyt, og bara at koma á gátt har og oman í stóru høllina gav uppliving í sjálvum sær. Tøkk fái býráðið fyri sítt fíggjarliga stórtøkni til tað listarliga, tí veggjaprýði hjá Edvardi Fuglø er ikki bara hugtakandi hjá tilvitað vitjandi, men man skapa trivað og hava mennandi ávirkan á tær barnasálir, sum sleppa at hava sína gongd í slíkum umhvørvi.
Sum vituligt vóru tað aftur tey yngru, sum løgdu fyri. Ilt er at gera mun í meting av ljóðførum, men viðganga má eg, at í mínum hugaheimi er strokspælið primadonnan millum ljóðførisbólkar - er viðkvæmt og torført at sáttast við, men gevur løn fyri ómakin og er av so almiklum týdningi fyri alt klassiskt samanspæl. Tí var tað ein sonn frøi at síggja tey lutfalsliga mongu smábørn, sum við boga í hond gjørdu seg til reiðar til ta stóru løtuna framman fyri foreldrum og øðrum áhugaðum.
Vanliga væntar tú tær ikki beinleiðis fragd fyri oyru at hoyra strúkarasamanspæl á byrjanarstigi; men her vóru ongi misljóð at hoyra. Við skilagóðum tónleikavali og í tryggu leiðarahondum Claire Thomsens gjørdist hendan byrjanarløta ein gevandi og vónríkur inngangur. At fegnast um var eisini tað javna býtið millum høgar og lágar stemmur, og at tað umframt teir mongu smáu cellistarnar eisini var væl mannað við kontrabassum.
Hendan javnvág millum ljóðførini var eisini merkisverd, tá teir búnu strúkarnir sessaðust í salinum. Aftur hesaferð var tað Bernhardur Wilkinson sum bar tann stóra leiðaralutin. Eins og við blásarunum var eisini her tað fyrireikandi arbeiðið ein fortreyt fyri tí góða úrslitinum, og musikkskúlin á Frúutrøð hevur vælkvalificerað læraratoymi til tess: Violin og bratsch: Angelika Nielsen, Annette Nielsen, Claire Thomsen, Jona Jacobsen, Nikolaos Kapnas og Sámal Petersen, cello: Jens Christian Guttesen og Tóri Restorff Jacobsen og kontrabass: Agnar Lamhauge. Tryggur miðdepil í hesum samanspæli var okkara frægi pianistur Jóhannes Andreasen, um enn skúlin ikki enn hevur fingið sær hóskandi ljóðføri til hansara hendur.
Við musikkskúlans framkomnastu stroknæmingum og lærarunum lutvís uppií bar væl til hjá Benny í tí ljóðstuðlandi høllini at dusa sær við tí tónlistarliga. Tann væl skipaða skráin gav okkum høvi til at uppliva elegantan lættleika, markantar rytmur, erfínar fraceringar og mergjað patos – eitt ljómandi úrslit eftir so stutta fyrireiking!
At slíkt unglinga strúkiorkestur er besta undirstøðið hjá okkara tónlistarliga flaggskipi Føroya Symfoniorkestri er eyðsæð. Tað er tí at ynskja eftir, at Bernhardur Wilkinson fær høvi til at arbeiða við okkara gávuríku strúkaraungdómum eftir sama leisti, sum hann hevur tað við teim ungu blásarunum í Føroya Landsorkestri.
Samanumtikið kann tað eftir hesar orkesturdagar tykjast, sum at musikkskúlastøðan er góð í høvuðsstaðnum. Men fullgott kann tað ikki sigast at vera, tá tvífalt so nógv børn standa á bíðilista, sum tað eru næmingar á skúlanum. Neyvan er tað kommunan, sum heldur aftur í hesum týðandi máli, tá vit hava í huga, at nýggjur stásisligur musikkskúlabygningur er í umbúna. At øll mugu spara í hesum tíðum, vita vit; men at fara so fram við sparilíggjanum, at hann uttan fyrilit skerjir alt yvir ein kamb, er størri skaði fyri trivnað í hesum landi, enn tað uggar í tí fíggjarliga.
