Ljóð hoyrast inni, vindur uttanfyri. Fer um alt heimalendi, tað sum eg kenni best. Í mong ár dvøldist eg í bókunum ella droymdi um tær. Búði í tí sum varð skrivað, eisini tí fólki rundan um meg fylgdu hvørjum fótafeti í skrivingini í landinum.
Í tí landinum eg búði í tá. Vinir, kenningar, lestrarfelagar og lærarar lósu alt sum kom fyri, og hetta smittaði.
Og eg fekk brell á tí, sum eg læs og hoyrdi, vildi vita meira. So kom eg at kreppuni. Men hvar eg var, segði eg frá, at bygd mín var besta ídnaðar- og fyritakslendi. Síðani komu árini, eg og móðir stovnaðu kollektivið, og vit og familjan herjaðu á, royndu at gera okkara besta, móðir, og nú halda vit jól. Hetta helt eg vera rætt. Tí hetta var jólaborð mítt, troytta sál, segði verkamaðurin.
Ljóð er inni. Hetta er klokkan hjá mammu á eldraheiminum. Mamma er deyð og vit skulu liva, sigur systir og roynir at ugga meg. Og fer út í verðina. Men eg helt, at hon var alt, alt ov móð. Og fari rennandi aftan á henni og sigi at einki er fullkomið: Verkamaður merkti menniskjað á fornum máli, og hon sum mamma sanniliga vóru verkafjøld.
Og vit hildu jól øll somul og mintust mammu, arbeiðara, eg hevði kanska lisið ov mikið?
Minnini á sambýlinum Gøtubrá, har móðir búði í tvey ár, standa sterk, hóast fesk í minninum. Gyltu løturnar har uppi – ja tá vóru vit á brúnni í bygdini, hildu vit.
Sjúrður Hansen
Gøtu
