Situr tú undir grálittum hamri
og ritar hugflogið títt
á livandi hvítar pappírsrendur,
ið livna í lívsins ond
undan tínari hond,
sum festir seg í livandi barnaeygu
og undir vaksna manna eygnahvarm,
ið nemur við sál og likam
úr bókstava orðameingi,
ið angar undan sjeyti ára
vøkrum randlittum,
dansandi fingraspæli
í vetrar og summarløtum
av tínum skaldakendu
hugans sjeyti ára
livandi gøtum
við tín innasta
vakra skaldaborna
sjeyti ára barm.
Eydnan og lukkan fatti teg
á tínum vakra
sjeyti ára vaðmals vevdúka
lívsvovnu rond
í ond og vond.
Hjartaliga til lukku við teimum sjeyti árunum.
Frits, skyldmaðurin.
