Løgtingsmaðurin hevur sett Jacob Vestergaard ein grein 52a fyrispurning um málið. Hann spyr soleiðis: 1. Er ætlanin at gera eina nýggja brúgv um Fjarðará í Skálafirði? 2. Hvussu nógv kann roknast við,

Selma Nielsen hevur sett Jacob Vestergaard, landsstýrismanni, ein grein 52a fyrispurning um evnið. Hon spyr landsstýrismannin soleiðis: 1. Á hvussu nógvum vegastrekkjum í Føroyum ganga landsvegir gjøgnum øki

kavbátin eystanfyri bygdina. Viðhefta mynd liggur á einum Facebook-vanga í kvøld, og onkur lesari spyr á tráðnum, um hetta er Trump ella Putin. Eitt sindur løgið kann tað vera, og viðhvørt er alt bara

hækkaðar orkuprísir. Flugubeinið fyri hjálp samfelagsins fæst, um tú eigur bil. Er tað ikki gott, spyr tú kanska- jú uttan iva, um orsøkin er at lætta um øktu fíggjarbyrðuna, sum kemst av hækkaða kostnaðin

fyrispurningin frá tingfólki, og sendarin er yngsta tingfólk nakrantíð, Bjørg Brynhildardóttir Egholm. Hon spyr landsstýrismannin hesar spurningar um Skúlaheimið í Marknagili: 1. Metir landsstýrismaðurin tað vera

hann var tá vorðin nakað eldri - nú rennur ein urtagarðsmaður seg brádliga i heimskenda filosoffin og spyr: “Hvør eru tygum?” Seigliga svaraði Schopenhauer: “Ja, hvør eri eg í grundini, høvdu tygum kunnað

kann brúka síni kjarnorkurættindi, men sigur ikki, hvørji brotsverk talan tá er um. Masoud Pezeshkian spyr, hvør forsetin er, sum heldur seg kunna taka hesi rætindi frá einari tjóð. Tað er tíðindastovan, Reuters

fríggjadagin. Spurdur um hann ætlar at kalla tingið saman fríggjadagin, svarar hann ikki greitt, men spyr, sum tað er so smart at halda fyrsta tingfundin ein fríggjadag. Tingfundur skal vera í seinasta lagi

tá kann tað kennast, sum tú ikki ert partur av felagsskapinum. Men street art er nakað annað. Tað spyr ikki, hvør tú ert. Tað krevur ikki eina útbúgving. Tað byrjar bara. “Vit vilja geva teimum eitt stað

Men spyr tú dýrini - tey skulu læra teg - og fuglar himmalsins - teir skulu siga tær tað - ella hygg at jørðini, hon skal læra teg tað, fiskar havsins siga tær tað, Job kp 12 v 7-9. Ja, nú eru vit komin [...] onnur, - ja sorrig og glæde de vandrer í hob. Ja, soleiðis broytist náttúran aftur og fram, og hon spyr einki menniskja um loyvi. Seinast vit fingu eina munandi slíka, var ímillum 1994 og 1998 og hilnaðist