føroysku mentanina, fyri føroyska málið, fyri almennar pengar, fyri fólkaskúlarnar, fyri teg og meg. Ja, spyrt tú tey, so vilja útlendingarnir okkum bara ónt. Men vit eru heilt okay við at føroyingar

almenna pallinum, og tit sum kenna meg, vita, at eg havi ongantíð verið serliga virkin í almenna kjakinum. Alt broytist undir seinasta løgtingsvalið, tá eg royndi meg sum valevni fyri Javnaðarflokkin. Hetta

Tucker Carlson, tidligere Trump-støtte og genfødt Israel-kritiker, med hvem undertegnede ellers har meget lidt til fælles rent politisk, kommenterede forleden, at “man ville aldrig vide det ved at forbruge [...] “lamslået og bedrøvet” over hændelsen og fordømte den “på det kraftigste”. Jeg vil sige, at der skal MEGET til at “lamslå og bedrøve” dette uhyre, hvis han overhovedet evner det. “Vi udtrykker beklagelse over [...] lidenskabelig Trump-støtte og fundamentalistisk kristen-nationalist, med hvem undertegnede ellers har meget lidt til fælles politisk, kom i sammenstød med Trump over hans aggressive udenrigspolitik (udover

skjóta progressiv hugskot niður við at siga: hatta nyttar einki, hatta hava vit roynt. Men tað ger meg firtna, og tá vit hava so grundleggjandi skeivleikar í samfelagnum, so veit eg, at eg aldrin skal geva [...] fámannaveldi. Tí insisteri eg uppá at tala ímóti hesum, hóast eg væl veit, at eg standi í mótbrekku. Lat meg nevna eitt annað talandi dømi um, hvussu lítla úrvalsliðið verður pakkað inn í vatt og undiroyst í

saman við Epstein. Sambært manninum, Nicholas Tartaglione, stendur í brævinum: "Hvat vilt tú hava meg at gera, at bresta í grát? Tað er tíð at siga farvæl." Tartaglione fann brævið í juli 2019, eftir at

høllini. Tað er nakað eg síggi fram til at gerast partur av. Eg síggi mega nógv fram til at menna meg sum leikara í tí góðu umstøðunum hjá NFH. Sigur Marita við heimasíðu felagsins. Heimasíðan hjá NFH

Guggenheim savninum. Mær dámar so stak væl henda máta at ferðast uppá, at eg himprist ikki, at melda meg til, tá kunngjørt verður, hvar leiðin í ferðalagnum hjá Onnu og Herleif gongur næsta ár, kanska burtur

tryggum og fríum samfelagi, har okkara rættindi eru tryggjað. Eg gleði meg til samstarvið við allar aktørar á økinum, og gleði meg til at menna Kvinnuhúsið saman við mínum nýggju starvsfeløgum, so vit eisini [...] skulu arbeiða miðvíst við fyribyrgjandi tiltøkum. Tað er nógv at fara í gongd við, og tí gleðir tað meg eisini, at nýggja samgongan hevur arbeiðsøkið hjá Kvinnuhúsinum á dagsskrá. Tað er ein hjartasak hjá

fyrstuni, men eg eri nokkso kræsin, og tí vil eg at maturin smakkar væl, og tað havi eg altíð lagt meg eftir. Borðreitt verður við lagtíðarsteikum lambskjøtið sum er marinerað. Jenny heldur at maturin liggur

møguleikan at heiðra føroyingar og útlendingar, sum gera nakað serstakt fyri Føroyar. Nú fari eg at seta meg nærri inn í tilmælini í álitinum og taka støðu til, hvussu málið skal førast víðari politiskt og leggjast