mundi ganga ein vika, áðrenn fiskur fekst aftur. Men so fór at bragda, og tá bleiv tað bara góður fiskiskapur. Men nú høvdu vit mist so nógva tíð, at fiskiskapurin bleiv ikki tað stóra, 610 – 615 skippund
fiskaðu sær døgurðamat, áðrenn teir hildu avstað til Íslands. Tað viðraði illa, so tað var smáligur fiskiskapur. Eina ferð fóru teir fóru inn á Norðfjørðin. Har lá ein franskmaður og teir handlaðu sínámillum
Oyggjarnar, har skiparin fekk eina bót. Hon var tó ikki so stór, tí trolið var ikki úti, so ólógligur fiskiskapur kundi ikki prógvast. Bjargingarútgerðin var sera vánalig. Hetta havi eg ikki hugsað um fyrr enn
nógv at velja í uttan at fara til skips, og hann heldur eisini, at hann hevði góða sjónáttúr. Fiskiskapur gav so bert arbeiði á sumri. Um veturin var ikki so nógv at arbeiða. Og tað arbeiði sum var, máttu
1872 er árið, tá ið okkara skipsfiskiskapur byrjar av álvara. Tá keypa Trappubrøðurnir í Havn sluppina Fox. Longu í 1878 er skipatalið komið uppá 12. Í 1882 er tað komið uppá 22. Men tá fer at minka aftur
