var av, høvdu teir fingið tveir mans útvístar. Fyrst reyk Dánjal Jákup Joensen út, tá hann hevði hond á bóltinum í egnum brotsteigi, hetta var í 42. minutti, og tveir minuttir seinni fekk áleyparin Jón
harran uppá orðið. Hesin beyð sær undir Føroyavitjanini herfyri at geva føroyingum eina hjálpandi hond í marknatrætuni við bretar, um hetta var ynskiligt. Hann beyð sær at fara til London at hitta Tony
harran uppá orðið. Hesin beyð sær undir Føroyavitjanini herfyri at geva føroyingum eina hjálpandi hond í marknatrætuni við bretar, um hetta var ynskiligt. Hann beyð sær at fara til London at hitta Tony
føldi tað soleiðis, at tað hevur altíð verið nógv brúk fyri mær her. Her var altíð nóg mikið at taka hond í. Heldur ikki havi eg sitið nógv við stokkum, tí eg havi altíð følt, at mín lutur var tað tyngra
eginleikar sum menniskja. Hann var ein hollur og trúfastur vinur. Altíð til reiðar at veita eina hjálpandi hond tá brúk var fyri tí, og so var hann eisini sjáldsama gávumildur. Smáligheit var honum ókent fyribrigdi
ein ikki er einsamallur, men at tað er EIN, sum farast kann til og leggja øll viðurskifti í Harrans hond”, skrivar Olaf, og vit lata her orðið yvir til hannsara: “Eg lat meg væl í, bant eina lissu á meg
nakar vegur aftur í byggimálinum við Sandá. Uttan so, at kirkjuráðið veitir býráðnum eina hjálpandi hond og góðtekur eina aðra staðseting. Tey, sum hava sæð og lisið orðini hjá kirkjuráðslimum, vita, at
r og brúdleyp. Hon dugdi ikki - og ynskti ikki - at bera seg undan, tá talan var um at rætta eina hond. Eisini var hon okkum holl, tá vit undir læknastríðum í Klaksvík, noyddist at rýma og búu inni á Skála
konstruktivt amboð. Nógv vilja nýta málið sum ein hamara og smíða sær eini hús. Onnur taka hamaran í hond og bróta skallan á teimum, ið ikki duga at stava ella at málbera seg. So kunnu tey vakna hvønn morgun
við skúlaskipi í 1995. Og eg var tvey ár fastur maður á nótaskipi. Hartil havi eg eisini tikið onkra hond við í P/F Tindi, sum verfamiljan rekur, so tað hevur í mangar mátar snarað um sjógvin kortini. Og