systirsynirnar út at dyrgja, og Jakku gjørdu teimum serligar smáar tráður, sum hóskaðu til teirra veiku armar. Dávur helt eisini, at í dag verða minnisvarðar reistir fyri okkara sjómenn, og alt gott um tað. Men
jólatræ. Hann var so hegnigur og gjørdist smiður seinni. Hann gjørdi fyrst stammuna, og so gjørdi hann armar, sum skuldu fyristilla greinar. So heintaðu vit lyng og vavdu tvørtur um greinarnar. Undir fyrra
havi følt meg sum heima. Her býr eitt raskt og røkið fólk, sum als ikki er bangið at smoykja upp um armar tá á stendur, - tað hevur tað fleiri ferðir víst. Ì øll hesi árini hevur kommunan havt stóra skuld
