fyri føroyska heimastýrið. Nær er tað at man velur annaðhvørt at vera hinkyndur ella samkyndur? Lat meg gera tað greitt, beinanvegin. Ongin velur at gerast samkynd/ur. Einasta valið samkynd hava, er annaðhvørt

staðfest við mátingum, at tað var púra vanligt at koyra skjótari enn 80 km/t á landsvegunum. Minnist meg rætt, so lá miðalferðin nærri teimum 90. Nú skuldi man hildið, at tað ikki gav nakra meining at hava

løgtingsformanninum frá, at eg haldi fíggjarnevndina vera nóg langt úti – eg fari ongan veg at seta meg inn í viðurskiftini í øðrum londum, tá ið nevndin ikki vil seta seg inn í okkara egnu stýrisskipan;

lesa: “Eg veit, hvat ið mær bíðar: Helst at láta lív. Tí skal hesin steinurin liggja sum hav eftir meg.” Tað segði arbeiðsgentan í Norðnástovu, Marjun, ið var vorðin við barn og tí “komin skeivt fyri”.

hesum tíðarskeiðnum, 1999 – 2004, so eg kundi nýtt alt kvøldið at tosa um tað, men eg skal avmarka meg til at nevna 4 viðurskifti sum vóru framd í hesum tíðarskeiðnum, og sum hava havt sera stóran týdning [...] avgerðirnar skulu takast, um man ynskir at fáa eitt framúr úrslit. Eg vil runda av við tveimum fyri meg sera týdningarmiklum citatum. Tað eina er frá Jack Lemmon sum sigur: “Mistøk eru ikki týdningarmikil

júst tað, filmurin skuldi snúgva seg um. – Samstundis mátti eg spyrja meg sjálva: Snýr filmurin seg veruliga um mammu ella um meg? Eg fann út av, at tað var ikki so lætt at gera ein film bara um hana, [...] ikki so stórur. Tað var fasinerandi at vera millum hesar verðirnar av veruleika og fiktión, sum fekk meg at minnast aftur á mín barndóm, har eg eri uppvaksin við tveimum foreldrum, ið hava fingist nógv við [...] gera, var ikki heilt greitt. Tískil fóru hon og fotografurin til Føroyar at filma. – Vit filmaðu bæði meg, pápa mín og ymiskt annað, sum í sjálvum sær var ein stór uppgáva. Men tá pápi mín og eg sótu og tosaðu

hon livað í verðini hjá fartelefonini…” - Soleiðis segði sonur mín við meg nøkur ár herfyri, og hetta var eitt ”wake-up-call” fyri meg. Skjótt legði eg inn á mína fartelefon appina, Moment, sum mátar, hvussu

reyða Citroën Dyane, og hann segði: “Je fari at undirvísa...” Hetta hevur fleiri ferðir inspirerað meg, tá um okkara Fróðskaparsetur ræður: tað eru vit sjálvi – okkara egnu fakfólk, sum hava sett tað á

arbeiðspláss, at hava eina góða blanding av kvinnum og monnum í starvsfólkahópinum, og onkuntíð spyrji eg meg sjálva, hví tað eru so fáir menn í “kvinnustørvunum”? Er tað lønin? Eru tað arbeiðstíðirnar? Er tað

at:  “Alt sum samgongan ger, er skeivt – og serliga skeivt er tað, sum samgongan ger rætt “. Lat meg sláa tað rimmarfast. Útbúgving er eitt av teimum heilt fáu økjunum, sum samgongan veruliga hevur raðfest