Tað var neyðugt at vera serliga varin tá fólk komu at vitja. - Øll gleða seg til at vísa barn sítt fram, men í okkara støðu bleiv tað so, at vit noyddust at biða fólk um ikki at koma ov nær, og ikki røra

runt sum ein onnur “dátabasa” við vitan innan eitt ávíst øki ella fleiri - vitan, sum kann leitast fram eftir tørvi. (Øvut ein persónur, sum gongur runt meira og minni tómur fyri vitan innan nærmast alt)