viðurskifti, ið kunnu hava týdning fyri altjóða ábyrgdina hjá einum landi. Tað er sjálvandi ikki tað sama um, at oljuleiting nú er ólóglig. Men spurningurin um fossila framleiðslu er, umframt at vera politiskur

Verður mótmælt, krevst ein formlig avgerð eftir strangari treytum. Føroyar eiga at gera nakað tað sama. Vit eiga at: seta eina serliga áseting um trygdarskapandi vælferðartøkni í tvingsilslógina; skilja

B verið til útróðrar í 2026. Teir hava tilsamans avreitt 1.432,7 tons eftir 3.250 veiðitúrar. Við sama miðalveiðitrýsti fara teir 750 eyka fiskidagarnir at geva eina eyka veiðu á umleið 330 tons, metir

ár, og hóast hon er minni enn javnaldrarnir, leggur Guðrun Gripsheygg dent á, at hon skal klára tað sama sum hini børnini, og sum foreldur stuðla tey henni við tí sum er trupult. Tað sum Guðrun oftast hoyrir

eitt roknistykki um tons fyri hvønn fiskidag. Útróðrarbátarnir koma vanliga til lands við fiskinum sama dag, sum hann er veiddur. Fiskurin er feskur, allur fiskurin verður gagnnýttur, og raksturin er sum

fiskirættindi á øðrum leiðum. Harumframt er ein fiskidagur hjá einum lítlum útróðrarbáti ikki tað sama sum ein fiskidagur hjá einum stórum fiskifari. Veður, streymur, dagsljós, støddin á bátinum, talið

smittuketjur brotnar. Við aling hava lús og sjúkur fingið eitt stórt og støðugt vertsgrundarlag á sama staði, ár eftir ár – eisini gjøgnum veturin. Tað merkir eisini, at ungur villur fiskur kann møta einum

syngja við. Tá felagssangurin á ólavsøku fyllir miðbýin, og tú í eina løtu merkir, at øll Havnin syngur sama sang. Vit tosa um eru løturnar, vit minnast, taka myndir av og fortelja okkara børnunum um. Hetta