ymiskt annað, sum fólk hava hugflog til. Hetta er ein máti at nýta klæðini umaftur og geva teimum nýtt lív. Og so gevur tað pengar til eitt gott arbeiði í hinum endanum. Ætlanin er eisini at hava kaffikrók
tað vilt. Tit kunnu ætla, at tá 31 fólk renna um jólatræið inni í einari lítlari stovu er rættiligt lív í. Tey, sum nú eru yvir 70 ár, eru villast. Ja lívið er gott, heldur hon brosandi fyri. Jóhanna vísir
giftust tann 2. september í 1966 – Heðin við kongabrævi, tí hann var bara 20 ára gamal – og hava tey lív og heilsu, kunnu tey seinni í ár halda diamantbrúdleyp. Børnini eru fýra í tali, Elin, Ann, Guðrun
isolering og eksklusjón, og ger tað enn torførari hjá fólki við demens at liva eitt virkið og virðiligt lív. Vit mugu broyta hugburð og áskoðan – frá at goyma demens til at fevna um menniskju við demens, sum
ogikki minst allir undirveitarar hava fingið alt at borið til. Jón hevur saman við manning arbeitt við lív og sál fyri at henda verkætlan skuldi eydnast. Stýringina á byggiøkinum hava Eyðfinn Guttesen, Atli
tey, sum hava við vinnuna at gera, sum stríðast við elementini hvønn dag til arbeiðis og mangan vága lív og heilsu, eru í míni verð alla, alla æru verd. “Mín bátur er lítil, títt hav er so stórt,” sigur ein
ein skyldkonu ta dagbók, sum drongur hennara, Bernard Henriksen, hevði skrivað í 1930 um sítt lív á sjógvi og landi. Henda dagbók við hennara viðmerkingum, tá ið drongurin gekk burtur, gav eitt
koma á tykkara starvsleið uttan iva eisini at standa fyri etiskum ivamálum, har vitan kann bjarga lív og heilsu. Og tá er umráðandi at umsita vitanina samvitskufult og við skili, segði rektarin m.a. og
er betri enn kvinnan at taka endaligu avgerðina? Hvør er best ílatin og kennir kvinnuna og hennara lív, umstøður og viðurskifti betur, enn kvinnan sjálv? Aftur at hesum uppskotinum og tí nærum einsljóðandi
vit minnast til at íløgutørvurin í orkuskiftið verður ovurstórur komandi árini. Hvørki SEV, Effo, LÍv ella Bakkafrost megna einsamøll at lyfta ta ovurhonds stóru uppgávu, vit standa frammanfyri. Tí eigur
