Góðtrúgvið fer tað eftir hesum, sum fer snurrandi gjøgnum vatnið. Hetta fitta sílið, sum so friðarligt svimur fram við landi í leitan síni eftir einum og hvørjum etandi. Hetta er helst ein og hvør smáfiskur, ið flýggjar, og so er best at bera skjótt at.
Tað ger eitt hirs. Slær við sterka sporlinum og strýkur gjøgnum vatni. Fær hetta aftur, og haps!
Ov seint var tað varugt við, at her búði svik undir. Hart og hvast er hetta. Sker seg gjøgnum kjálkan, so tað verður ein ræðuligur sviði, sum ikki er til at sleppa av aftur við, hóast rykt verður í. Svomið verður við nógvari ferð aftur og fram. Eini tvey harðlig lop upp um vatnskorpuna gera heldur ongan mun. Svimur við fullari ferð sama veg, sum hetta nú hálar. Men alt ger tað sama, og at enda er bert at fylgja við.
Mátturin minkar, og at enda fellur tað á liðina og verður drigið spakuliga upp á sandin, har tað verður tikið upp, høvdið sligið í ein stein, og deyði fiskurin lagdur við síðuna av einum, sum fingin er fyrr á kvøldinum.
Errin stendur svikarin uppi yvir hesum fonginum. Veit seg ikki at hava gjørt nakað skeivt, men kennir seg heldur hinvegin at hava sigrað á onkrum, sum ikki er so lætt at koma í takholt við.
Men ikki er hann einsamallur svikari her í hesum stóra skapanarverkinum, hann kennir seg so væl í. Har fer ein kjógvi so væl nøgdur strúkandi fram við brekkuni innan fyri mannin, sum aftur er farin eitt sindur út frá fjøruni at standa við tráðu síni.
Hesin kjógvin hevur júst svikað sær til ein bita, sum ein rita í góðari trúgv og treysti hevur søkt sær í einum vaði stutt úr landi út frá fossinum, sum rennur úr vatninum nakað hiðani.
? Kjógvin, hatta svínabeistið, hugsar maðurin, meðan hann eygleiðir hann farandi heim við vatninum, helt vakt, til ritan kom framvið og legði so á at troytta hana, til hon spýði fongin uppaftur. So fekk hann sítt. Væl gagnist honum. Eta slíkt, onnur áður hava svølgt. Hann um tað.
Men Harraguð. Hvat um tað. Soleiðis gera øll. Snýta har tað ber til at sleppa avstað við tí. Soleiðis hevur verið gjørt, so leingi nakar hevur búð á Jørðini, og ikki er væntandi, at okkara ættarlið fer at verða tað seinasta, sum ger so.
Vit lesa um, hvussu hellenar við svikum sluppu inn í Troja. Vit minnast, hvussu Jákup svikaði sær signingina frá sjálvum faðiri sínum. Og hvussu hebreiska konan snýtti egyptisku kongsdóttrina og fekk hana at ala upp son sín, sum annars skuldi fingið eina heldur harðligari lagnu.
Og hóast vit hava royndir fleiri túsund ár aftur í søguna, standa vit framvegis bæði í dag, í morgin og nógvar dagar í framtíðini við skegginum í postkassanum og iðra okkum um, at nú hevur aftur ein svikari tikið okkum við nøsina og er sloppin væl frá tí.
Vit lova høgt og heilagt, at hatta var avgjørt seinastu ferð, og næstu ferð, nakað slík hendir, fara vit at vera meira varin.
Men hóast tað ikki eru slíkir fuppfidusar, sum hatta ísinkrammið, sílið legði eftir, ið tveitt verður fyri okkum, so tekur ein stórur partur rættiliga ofta.
Tann seinasti svikarin hevur ikki verið úti enn, og seinasta offrið er ikki fangað.
Tað verður einaferð val aftur.
