Víkingur stendur seg oftast væl í Gundadali. Liðið hevur fingið fýra stig av nýggju møguligum á útivølli móti høvuðsstaðarfeløgunum. Atli Gregersen metir, at graslíkið í Gundadali eru væl betri enn í Sarpugerði.
– Kommunan hevur givið okkum fantastiskar umstøður kring vøllin, og fólkið um felagið ger eitt megnar arbeiði. Men um tað ikki regnar og vøllurin er vátur, er torført at spæla bólt. Og tað er harmiligt, tí vit hava fleiri frálíkar fótbóltsleikarar. Tá berjast vit meira, flennir Atli Gregersen.
- Tað er torført at seta orð á mínar kenslur. Eitt stig í Gundadali er frálíkt. Og vit eiga at vera nøgdir. Men vit harmast um og eru vónbrotnir um, at vit ikki fingu øll trý.
Tað sigur Atli Gregersen, sum stóð seg væl í miðverjuni hjá Víkingi í gjár. Hann greiðir frá, at liðið ofta reisist aftur, tá torførir dystir eru á skránni.
- Undan dystinum høvdu vit tapt tríggjar ferðir upp í slag. Men eg ivaðist ikki í, at vit fóru at fáa stig í Gundadali, sigur Gregersen.
Hvør er tín viðmerking til brotssparkið, sum varð dømt móti Rógva Poulsen?
- Vit síggja tílíkar støður úr fleiri sjónarhornum. Í løtuni, tá hann varð feldur, skilti eg als ikki, hvar Dagfinn Olsen, dómari, fann hatta brotssparkið. Men møguliga vísir sjónvarpsupptøkurnar eitt annað. Vit mótmætlu harðliga, men tú hugsar ikki klárt í tílíkum støðum, tí pulsurin er langt uppi. Men Andrew av Fløtum vísti fair play, tá hann misnýtti, greiðir Atli Gregersen flennandi frá.
