Suni Merkistein og Jonleif Sólsker høvdu fína frásøgn frá spennandi dystinum, og júst sum dysturin var bríkslaður av, og vit gleddu okkum at fáa reaktiónir frá ovurfegnum – og vónbrotnum – spælarum, mátti Suni Merkistein snópisliga bróta frásøgnina av, tí hann skuldi seta aftur til Havnar, »har vit skulu hava tíðindi«, sum hann málbar seg. Men tað vóru ikki tíðindini, sum bíðaðu klokkan 17.40 í Sortudíki. Nei. Og nú er tað, at tað verður fullkomiliga óskiljandi. Ein endursending av røðini »Adam og Eva og øll hini« var á skránni.
Ársins mest spennandi frásøgn varð kvett av, tí ein endursending skuldi sendast ístaðin. Hvør tók hesa avgerð, vita vit ikki, men vit siga bara eitt – tað var ófatiliga pínligt og flóvisligt. Suni og hansara fólk vóru púra ósek, tí tey fingu bara boðini um at gevast. Onkur má hava tosað við stórum bókstavum eftir hesa avgerð, tí eftir fimm minuttir um Johannes Doyparan, varð sett aftur til Kollafjarðar fyri at fáa reaktiónir frá hondbóltsfinaluni.
Tá var tað ógvuligasti rómurin farin, men hóast alt fingu vit lurtarar nakrar reaktiónir – tíbetur!
Tann, sum syrgdi fyri, at bróta hondbóltsfrásøgnina av fyri at seta eina endursending á, eigur ikki bara at hava reyð oyru í dag – hann átti eisini at havt reyða reyv, eftir at verið flongdur!
