sorgin
hevur mong andlit
gráturin,
sum ein knútur
tí tú, vinur okkara
ert ikki meir
meiningsloysið,
tí tú ikki komst aftur
vreiðin,
um alt, ið ongantíð verður,
sum tað var
angistin,
fyri kalda dýpinum,
tóma stólinum,
og fyri at svíkja tá á stendur
takksemi,
tí vit kundu kalla teg vin
tú, sum gav
umsorgan
sorgblíða gleði,
um túrarnar
við tær, sum dugdi at siga frá
og at tiga
saknur,
tað kennist salt á varrunum
grøv tín rúmar nógv
tár
????????????????
Jóngerð og Kissa
