prideskrúðgonga í Havn, har Ólavur Eysturdal prestur helt talu, og hann segði m.a. hesi orð: ”Í ríki Guds eiga øll rúm, og nei, ongin fer niður í eldsjógvin til illamann.” Sum vit lesa hesa talu, so undrar tað [...] býr, og umbera okkum við, at ”soleiðis eri eg skaptur”? Eingin fer niður í eldsjógvin ”Í Guds ríki eiga øll rúm, og nei, ongin fer niður í eldsjógvin til illamann.” (Ó. Ey.) Samsvarar hetta við tað, sum

og hinumegin loyva, at sama planta framvegis verður innflutt og seld. Við okkara viðkvomu náttúru eiga vit at hava greiðar reglur fyri, hvørjar plantur kunnu innflytast til Føroya. Og skøran eigur at vera

ferð enn eitt fakfelag letur seg tøla av politiskum snildum ella kroysta av hóttanum. Vit fakfeløg eiga at vera vakthundurin heldur enn at renna ørindi fyri politiska myndugleikan. Lógarfest neyðtilbúgving [...] samráðing. Fakfelagsrørslan er bygd á samhaldsfesti. Og tá rættindini hjá einum fakfelagi verða hótt, eiga øll fakfeløg at kenna ábyrgdina at siga frá. Hetta snýr seg ikki bara um eitt verkfall, hetta snýr

flokkurin ynskir at broyta lógina. Sambært Fólkaflokkinum hevur lógin tikið ognarrætt frá bóndunum, og tí eiga tað aftur at vera jarðareigararnir, sum einsamallir gera av, hvør hevur atgongd til jørðina. Men

reglur liggja aftan fyri býtið av pengum millum kirkjurnar. Hann heldur, at staðbundnu kirkjurnar eiga at fáa størri fíggjarligt og umsitingarligt ræði. Tað hevði gjørt tað lættari at laga virksemið eftir