í 2020 kosin mest nýskapandi burgarin í Danmark. – Vit gleða okkum ómetaliga nógv at vitja Føroyar. Eg havi hoyrt sera nógv gott um føroysku matmentanina og gleði meg til at hitta bæði føroyingar og ferðafólk

kappingarneytarnar. - Eg setti tempo tá brekkan niðan til Hústoft byrjaði. Komin heilt niðan úr grótbrotinum, hevði eg umleið 25 sekund aftur til Bergtór og Kostas. Løtu seinni tók eg tíð tá vit vendu við

høvdu politikararnir fatað tað - helt eg Tá ið løgtingsformaðurin, Jóhan Dahl, herfyri skrivaði greinina „Orkuskiftið má fremjast – við fyriliti fyri náttúruni“, hugsaði eg: Endiliga! Nú hava okkara politikarar [...] til og við viku 29 í 2026 - ikki serliga hugaligt. Trý stig - tað ljóðar ikki av nógvum Í summar havi eg sett meg eitt sindur inn í tað, sum týski klimagranskarin Hans Joachim Schellnhuber vísir á. Hann stóð [...] sum vit kundu sloppið undan at brent.“ Greið og skilagoð tala og ikki minst rætt talað. Men áðrenn eg náddi at seta kaffið frá mær og gleðast ordiliga um hesa grønu opinberingina, kom næsti boðskapurin

samgonguavtalu um at broyta ferðavinnulógina. – Hetta er ikki avtalað í samgonguskjalinum, og so vítt eg veit, hevur málið hvørki verið fyri landsstýrið ella verið viðgjørt í samgonguni, sigur hann. Hann

álopin. – Vilja tit órógva okkara logistikk? So varir tað ikki leingi, áðrenn okkara aftursvar kemur. Eg havi sagt tað mangan áður. Tað kemur altíð eitt svar, segði hann sambært russiska tíðindastovuni Tass

Mørck Mogensen. – Hetta er framvegis sera nýtt fyri okkum, og vit eru sjálvsagt bæði stúrin og skelkað. Eg eri sjálvur foreldur at einum barni í skúlanum, so tað er natúrligt at vera stúrin, sigur hann. Í morgin

framtíðini, at vit seta hol á at fremja tjóðarsemjuna. Hon er okkara einasti møguleiki, og tí vóni eg at løgmaður skjótt fer at kalla flokkarnar saman aftur um hetta málið. Vónandi fer landsstýrismaðurin

vtar hava síðani verið í økinum. Ein teirra varð máldur til 6,1. – Brádliga fór alt at ristast, og eg fór í panikk, sigur 31 ára gamli Lukas Lotar, sum arbeiðir á einum sjúkrahúsi í økinum, við AFP. Hann

gamal næmingur sigur við Reuters, at hann fyrst helt, at talan var um fýrverk ella harðar brestir. – Eg helt í fyrstani ikki, at tað var ein byrsa. Tað komu nógv skot: bang, bang, bang. So varð friðarligt

– Nú eigi eg einki í lívsverkinum. Soleiðis sigur Poul Michelsen, nú eitt tíðarskeið í føroyskari vinnusøgu er komið at enda. Tað byrjaði í 1974 í kjallaranum undir sethúsunum hjá Sólrun og Poul Michelsen