ein skaldsøgupersón. Og í veruleikanum var tað so, legði William afturat, at í seinasta enda var tað ofta seg sjálvan, tað djúptøkna skaldið lýsti. Í sambandi við umrøðu av tílíkum viðurskiftum hevur William [...] partur av teimum miklu og tíðandi bókamentadýrgripum, ið eru vorðnar til í mentanarøki vesturheimsins. Ofta er so, at stórur listamaður er gávaður við fjølbroyttum listarligum evnum. William Heinesen er dømi [...] myndar huldufólk, vættrar, trøll og onnur sagnarfólk og sagnmenni, sum búleikast í føroysku náttúruni. Ofta síggja vit náttúruna lýsta í ævintýradæmi og í litum, sum ljósir, kámir, daprir ella sterkir skapa

vilja hava so regluligt ferðasamband sum gjørligt, og útlendsk ferðafólk ferðast í stórum hópum, ið ofta taka nógv pláss á skipunum. Strandferðslan heldur, at nýggjar tíðir krevja nýggjar loysnir, so tæ

urðir, hjartasjúkur, lungnakrabba og lungnabruna. Luftdálkingin er ringast í stórbýum, men hon er ofta verri enn hildið verður á bygd eisini. Í triðja heiminum gerast nógv eisini sjúk av sóti og partiklum

slept tí aftur. Hvørjar eru tínar størstu inspiratiónskeldur? - Eg fái íblástur nógva staðni frá. Ofta eru tað einstakar senur í einum, sum vekja hugskot og tankar. Eg elski at nørdast við, hvat tað er

Jacobsen kann brúkast í fleiril plássum. Í fjør var hann, tram til hann mitt í august fór av landinum, ofta sentralur miðvallari. Magnus spældi í fjør sambært faroesoccer.com trettan ferðir í landskappingini

feil, sum myndin ber prógv um, er hann ”still going strong”. Hendan dag eg tók myndina var eg, sum so ofta eini hissinisørindi hjá Búrøkt. Theodor var tann fyrsti eg møtti. Tað sum eyðkennir Theodor er, trúskapur

partin av degnum framman fyri telduskíggjanum, so er umráðandi, at tú hevur í huga at flyta teg so ofta høvið býðst. Óvirkni er ikki bert ringt fyri kropsliga og sálarliga heilsu, men tað ávirkar eisini

víkja, sigur hon við Skúlablaðið. Andrea á Rípuni sigur í samrøðuni, at hennara upplivingar eru, at ofta er einasta loysnin upp á nýggju krøvini til lærugreinar, at koyra fleiri næmingar inn á hvørt holdi

út, men tað er ikki óvanligt, at tey gloyma a skifta tær út, serliga á bátum, sum ikki eru úti so ofta. Hann sigur, at tey kanna eisini kappróðrarbátar og eisini á hesum øki er støðan nógv batnað. Eit

an í næmingaráðnum Ida Á Reynatúgvu setti tiltakið, og segði millum annað: – Sum ungdómur fáa vit ofta at vita, at vit eru ov bjartskygd, ov framsíggin og ov bláoygd. Vit kenna ikki til veruleikan og eru