okkara umboðum, so var hetta reint proforma. Tey vóru frá byrjan sett í verjustøðu og høvdu beinavegin ta greiðu fatan, at her var einki at gera. – Støðan var tikin og allar atfinningar vóru til fánýtis. Skal [...] heldur enn at uppliva. Tá vandi er á ferð, er tað okkara ábyrgd at siga frá. Í hesum føri hava vit ta betri vitanina, tí vit skilja, tí vit hava upplivað. Tit hoyra okkum, men tit lurta ikki.” Brandur

metrar. Hann sendi okkum myndina niðanfyri. ##med2## Tað er at vóna, at teir umborð á Pison síggja ta fullu sólarmyrkingina seint seinnapartin í dag. Tað fer sjálvandi at blíva ordiliga myrkt í 2 minuttir

hjálpa hinum eisini. Vit høvdu eisini so nógvar stuttligar løtur á uttanlandaferðum saman. Serliga ta ferðina, tá mamma leitaði upp og niður eftir kamarslyklinum hjá tykkum, meðan tú púra hevði gloymt [...] gloymt, at tú gekkst við honum í skjúrtulummanum allatíðina. Tá fekk mamma veruliga sveittan fram. Ella ta ferðina í Spania, tá ið tú hoppaði í uttandura svimjuhylin og gloymdi, at tú hevði pengaseðlar í shortsunum

dugdi væl at skifta ímillum at vera ágangandi frammi á vøllinum og at vera aftarlaga í verjustøðu, og ta einu ferðina var um reppið, at tað eydnaðist at økja um leiðsluna, tá ið NSÍ verjan tøvdi og var lítið

rakstrinum. – Eftir drúgvar umhugsanir og royndir at finna aðrar loysnir fyri handilin, havi eg tí tikið ta truplu avgerð at fyrireika eina afturlating. Seinasta árið havi eg miðvíst verið úti um meg og roynt

menning. Fyri Setrið merkir tað, at vit skulu kunna vísa á, hvussu vit vita, at útbúgvingarnar hava ta góðsku, sum vit krevja av okkum sjálvum – og hvat vit gera, tá okkurt kann gerast betur. Og fyri samfelagið

ein virðismikil liður í skipaðari dagføring av gørðunum. Leiðslan í fólkakirkjuni hevur altíð havt ta fatan, at skulu prestagarðarnar varðveitast í Føroyum sum bústaður og arbeiðispláss hjá presti, so

sent teimum saman við skjølum frá Yvirfriðingarnevndini, vísir eina munandi størri kappingarbreyt enn ta, tey áður høvdu sæð. Sambært feløgunum hevur áður verið upplýst, at súkklubreytin skuldi liggja 30

hvar mann hevði hana. Um mann spurdi hana um okkurt, fekk mann altíð svar, hóast tað ikki altíð var ta svarið mann ynskti sær. Hendan tíðin vit sótu saman í nevndini í Heilsuhjálparafelag Føroya knýtti

tottarnar á hvørjum øðrum: politikarar, fiskimenn, reiðarar, serfrøðingar og onnur. Sum oftast koma vit til ta niðurstøðu, at tann eini parturin sigur, at tað má haldast aftur, tí stovnurin ikki tolir meiri fiskiskap [...] koyrandi í fullari ferð, um tú ikki klárar at halda lúsatalinum niðri á einum sovorðnum fjørði. Og ta støðuna hava vit verið í. Í 1990, 1991, 1992 var tað so nógv lús, at tað var reint út sagt forferdeligt