Kt-landsins, Kt-trygd, Talgildu Føroyum, innkeypi og vitlíki. - Nú leggi eg eina drúgva yrkisleið aftur um meg, og eg eri eg takksamur fyri tey mongu árini, har eg havi fingið álit at tæna og nýmótansgera føroyska

28.07.2026) Ein velur ikki síni foreldur, men eg var so heppin at fáa júst teg til pápa. Tú lærdi meg so nógv, og tað eri eg so ómetaliga takksom fyri, og tað goymi eg altíð í mínum hjarta. Eg vaks upp [...] var hent síðani seinast, og komst fegin við tínum íblástri. Tú stóðst altíð við mína síðu og bakkaði meg upp. Vit høvdu so nógvar góðar samtalur, og tú vildi altíð vita, hvussu tað gekk við mínum virksemi

Tann sálarliga møðin kemur millum annað til sjóndar, tá næmingar siga »eg orki ikki« ella »eg fái meg ikki til tað«. Harumframt er sosial møði, har møðin kann breiða seg sum ein huglag í flokkinum og gerast

hægri títtleika her enn aðrastaðni, tí samfelag okkara er lítið, og ættarbondini so tøtt. Tú tókst meg á bóli, tá vit gjørdu sendingar um sonevndu føroysku sjúkuna, og tú við stórum ídni greiddi frá – á

sætt og virðismett, sigur hon. Hon lýsir seg sjálva sum nærverandi, skipaða og hjartagóða. – Eg gleði meg til, at hjartað í HB-húsinum fer at banka aftur – og hesaferð verður tað mítt, sigur nýggi samskiparin

Tórshavnar kommunu, har kom ein ferðaleiðari út við 22 ferðafólkum, hann skein sum ein sól og segði við meg: “Det er fantastisk ikke at betale nogen i bussen”. Eg spurdi hann, um fólkini høvdu goldið til hann

aðinum og hevur tí eina serliga ábyrgd mótvegis kundum, eigarum og føroyska samfelagnum. Eg gleði meg til at verða partur av LÍV og – saman við nevndini, leiðsluni og starvsfólkunum – at styrkja raksturin

tí tikið ta truplu avgerð at fyrireika eina afturlating. Seinasta árið havi eg miðvíst verið úti um meg og roynt at funnið ein nýggjan eigara, tí mítt størsta ynski hevur alla tíðina verið, at handilin skuldi

beinini, sum ger, at beinini koma skjótari fyri seg. – Sum fysioterapeutur hevur tað stóran týdning fyri meg, at vit í Føroyum eru frísk og hava tað gott. Kroppurin er sum ein maskina, ið krevur regluligt viðlíkahald

um, hvat nú skuldi henda við mammu. Síðani hava tað verið vit, sum hava tikið stigini. Og tað fær meg at spyrja: Hvør tekur fyrsta stigið, tá borgarin sjálvur ikki megnar tað? Tá eitt nei steðgar hjálpini [...] teimum vaksnu børnunum. Tað er ein tung og sera einslig støða at standa í. Og tá eg sjálv kann kenna meg so einsamalla í hesum, kann eg bara ímynda mær, hvussu einsligt tað man vera hjá mammu. Tí mitt í øllum