núlidna heiminum hjá Kundera annaðhvørt løn fyri at tekkjast, góða løn og bestu kor, ella hevur tað (t.e. tey sum ikki eru rýmd) útkomu sína av at bera post út, smíða, jarða lík, egna, spæla popp, vaska

arbeiða ímóti politikkinum hjá flokkinum, men tað er ilt at siga hvussu ein slík grein skal brúkast, tá t.d. Heini O. Heinesen fer beint ímóti Tobba, Tobbi hevur verið beint uppi ímóti Høgna Hoydal. Støðan

eitt annað er tað, hvussu eitt nú altjóða ásetingar og dómar ávirka, hvussu tað verður vigað og dømt, t. d. europeiski mannarættindardómstólurin og altjóða mannarættindarsáttmálin hjá ST. Tað vóru teir báðir

ikki taka fyrstu tøkini saman júst her undir Borgarknappi. Og við dagsins tøkniligu møguleikum við t.d. fjarlestri kann Borgarknappur í framtíðini gerast vitni til, at fólk kunnu fara undir hægri lesnað

Halleluja, tá eg skrivi andaligar ella kristnar sangir til mín sjálvs. Í mínum føri lýsi eg mína støðu, t.d. í sanginum ”Sólin Hevur Sæð” av fløguni ”Á Brúnni”. Tann sangurin lýsir væl byrjanina til mín áhuga

Dranginum, Tað kan Bergur Olsen eisini vátta. Hann var við okkum ígjár. Tá vit komu inn um Máttagronina (t.e. Høddarøðin) og hugdu ivir á Drang, sótu allar og vendi baki út eftir. So tað kundi títt uppá, at

farið at geva út, sum fekk navnið TJALDUR. Felagið fekk annars navnið Deutsch-Färöischer Freundeskreis, t.e. Týskt-Føroyskt Vinafelag. Sum tað skilst av hesum fáu og knøppu upplýsingum, er Detlef Wildraut ikki

bústøðum. Hesi eru í høvuðsheitum tey, ið eru fevnd av stuðulsfólkaskipanini fyri vaksin hjá Nærverkinum. T.v.s. sálarsjúk, menningartarnað, rørslutarnað, fólk við lættari ellisbreki og onnur við líknandi lættari

tað ikki minst verið sera óheppið í mun til teir túroperatørar, sum selja Føroyar, tí katalogini – t.d. Tourist Guide’in – eru langt síðani prentað, og fólk eru farin at bíleggja teirra ferðaseðlar longu

uppá hekkutrolarar, sum bæði vóru effektivari og meira arbeiðsligir fyri fólkið. Í 1971 kom tann 850 t. stóri Sjúrðarberg, annar við hesum navni, í 1974 Sundaberg, eisini nr. 2, og í 1976 tann triði Skálaberg