at eg fari at stýra kongaríkinum Noregi í samsvari við stjórnarskipan tess og lógir. So satt hjálpi mær almáttugi og alvitandi Gud. Valdi konganavnið Hákun VIII Eftir andlátið av Haraldi kongi møtti Hákun

leggur seg út í, hvat onnur gera við útsjóndina hjá sær. – Sjálv havi eg tað fínt við kroppinum hjá mær. Soleiðis sum hann nú einaferð er, tá tú ert kvinna og nærkast teimum 50. Men tilboðið frá plastik

hon goymsluna hjá Hjálpartólum, har túsundtals hjálpartól fara ígjøgnum á hvørjum ári. Vitjanin gav mær eitt gott innlit í tað fjølbroytta og týdningarmikla arbeiðið, sum Almannaverkið ger. Tað var serliga

liðug. Tá byrjaði hann í 9. flokki í Hoyvíkar skúla. - So, nú verða ikki fleiri útróðrardagar hjá mær og vinmanninum mitt í viku fyribils, men eg vóni, at vit fáa møguleikan at gera nakrar dagar saman [...] vóru í góðum fiskiskapi og høvdu sínar bestu dagar við línu, noyddust teir av gevast. - Tað tykir mær sera løgið, at hesin bólkur, sum er skerdur so nógv í fiskidøgum seinnu árini, sum einasti bólkur skal

men alt hevur týdning: deiggið, fermenteringin, hitin og javnvágin millum smakkirnar. Pitsan gevur mær møguleika at sameina kraftina úr míni malaisisku bakgrund við reinu og natúrligu eyðkennini í føroyskum

at brent.“ Greið og skilagoð tala og ikki minst rætt talað. Men áðrenn eg náddi at seta kaffið frá mær og gleðast ordiliga um hesa grønu opinberingina, kom næsti boðskapurin frá okkara kosnu politikarum

var tað ein livandi hara. Hon doyði tíðanverri av skrekk. Tú kallaði meg krák­una hjá tær, og gav mær ein krákuunga. Tað var fitt, og eg var góð teg, sum eitt barn elskar pápa sín. Tú hevur altíð tikið [...] unnusta mín. Tú spurdi hann: Ert tú góð­ur við Judith? Og tá hann svaraði játtandi, segði tú: Passa mær væl upp á hana. Tú vart góður við okk­um; mammu og børn tykk­ara. Takk fyri alt. Dóttur tín, Judith

leyst, og Rakul Mikkjalsdóttir varð sett í starvið. – Eg havi glett meg til at byrja í starvinum. Mær dámar væl at arbeiða við børnum, og hetta er eitt starv, eg havi havt í huga leingi, og nú var møguleikin

slagverk Maria Vang Reinert, trombone Johan Hentze, trompet Ernst Remmel, trompet Eg skal skunda mær at siga, at eg gleddi meg til konsertina, sum eg havi sagt, so eru hetta frálíkir tónleikarar, ið sanniliga

2024 var ætlanin, at eg sjálvur skuldi reka handilin og menna hann víðari. Tíverri hevur heilsan hjá mær, í eitt longri tíðarskeið, verið so vánalig, at tað ikki hevur borið til at staðið fyri dagliga rakstrinum