sum ikki kann vera meira aktuelt. Eg hugsi um hetta "Looked through the paper. Makes you want to cry. Nobody cares if the people Live or die. And the dealer wants you thinking. That it's either black

í Toronto. Aftur hesu ferð mest góð coverløg. Sera góðar innspælingar av "I?m so longsome I could cry" hjá Hank Williams og "Walking after midnight". Kendasti sangurin hjá Cowboy Junkies er "Sweet Jane"

Hvør sangur kann fáa teg út á dansigólvið? - Abba við eitt nú SOS ella Bob Marley við No Woman No Cry. Men 1001 nátt hjá teimum í Vágðaverk er eisini fínasta slag. Møguleikarnir eru nógvir. Alt veldst

tónleikara hevði tú viljað hitt? - Van Morrison og Tom Jones saman, so teir kundu sungið »Sometimes we cry« fyri mær.

hollow - and every wrinkle they gathered from smiling lovingly at me, their child. Sometimes they cry and the tears come rushing down their faces, but the sadness soon passes away and contentment shows

Walls of Glass, Rock Solid av Medals Shake, Down in the Lowlands og I Still Believe av Russ Taff I Cry, Ain`t No Grave og Winds of Change av The Way Home Somebody´s Coming av Right Here Right Now Some Say [...] Outlaw, eitt lag eftir Larry Norman, og onkran afturat Nakrir sangir ganga aftur á fleiri fløgum. I Cry, Winds of Change, Ain´t No Grave og We Will Stand eru dømi um slíkar. Tað kundi ikki verið ein betri [...] hoyrt áður. So at siga øll teljast millum perlur, og tað er torført at siga, hvat var best at hoyra. I Cry er bara góður - altíð, men tað, sum rørdi meg mest hetta leygarkvøldið á sandinum, var Down in the

tekniskan skúla fyri 700 illa hagreiddar innføddar dreingir, hann sum skrivaði heimskendu bókina: »Cry, the Beloved Country«, og sum Finnbogi týddi til føroyskt undir heitinum: »Grát, mítt elskaða land

geva. Stuttligt varð tað at hoyra teir góðu gomlu slagararnar, »I shot the sheriff«, »No woman no cry«, »Bad boy´s what you gonna do« v.fl. Og mong vóru í góðum hýri, sum trallaðu við tí íoyrafellandi

samband við fólksins tónleikartraditión, er blues-sangurin It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry frá plátuni Highway 61 Revisited, frá 1965. Bæði lag og tekstur eru eftir mínum tykki dømi um næstan

til føroyska fólkaogn fyri nógvum árum síðan. Eisini royndi hon seg við klassikaranum No Woman No Cry hjá Bob Marley. Hennara útleggingar eydnaðust so mikið væl, at hvørki Bob Marley ella okkara egni Poul