serlig av einari aðrari orsøk. Hetta er nevniliga fyrstu ferð, at bæði kona og maður eru prestar í fólkakirkjuni í Føroyum. Maður hennara, Tummas, er kallaður í embætið sum sóknarprestur í Norðstreymoyar eystara

ein ávaring til allar mammur. Dótturin og ein vinkona stóðu i bussstopsstaðnum í Hoyv ík, tá ein maður steðgar teimum og biður tær koma uppí, og tá tær siga nei, blívur hann óður og koyrir avatað, men

Andreasen gav Ova Joensen eitt 25 kilo tungt silvursteyp á marmorfóti. Ove var ein heilt serligur maður. Trúfastur og bangin fyri at særa onnur. Eg haldi ikki, tú kundi eiga ein betri vin, sigur Birgir [...] Men fyri Birgir er Ove Joensen ikki bara ein søga í eini bók. Hann var ein trúfastur vinur. Ein maður við einum stórum hjarta. Ein føroyingur, sum vísti okkum, at við trúgv, treiskni og dirvi kunnu stór