verða, og íbindingar mugu sjálvsagt vera. Fyri at øll, ið ferðast í økinum, kunnu kenna seg trygg, og vita hvussu ferðast skal í økinum, skulu greiðar mannagongdir avtalast millum súkklarar, reiðfólk og skótar
støðu til tað, so tað er púrasta upp til grannalagið at loysa møguligar trupulleikar á økinum. Øll vita vit, at tað neyvan er so lætt at skula biðja grannan um lækka, kappa niður ella tynna út millum síni
stóran týdning fyri flutning av eitt nú oksygen og CO2 í havinum. Tað er eisini týdningarmikið at vita, hvar tann djúpi sjógvurin ferðast, hvat drívur rákið, og hvussu nógvur sjógvur fer tvørtur um allan
kreativitetin og musikalitetin. Tú ert fyrimynd og inspiratión í mínum lívi og virki. Ikki øll vita, at tú byrjaði at spæla klaver hjá Brynhild Holm 9 ára gamal í Vági. Føroyingar flest kenna teg
hava ábyrgd av ella ein leiklut í krepputilbúgving, leiðslu, samskifti ella nettrygd, ella sum vilja vita meira um, hvussu ein nettrygdarhending kann fara fram. Tað er ikki neyðugt við serligum tøkniligum
einum trappusteini, við ongari ábyrgd, og rópa út í oyðimørkina um ov stóra skuld. Áhugaverdari er at vita, hvat ið fekst burturúr skuldini og íløgupuljuni í árliga afturvendandi eginfíggingini. Sambært f
sagt, at ross og súkklur hoyra ikki saman og at vit frámæla ætlani. Á fyrsta fundinum fingu vit at vita – hetta stendur eisini í fundarfrágreiðingini – at um vit ikki kundu koma til sættis um staðseting
Kringvarpi Føroya frættist frá nevndarformanninum í Varðanum, at felagið einki fær gjørt uttan at bíða og vita, um byggiloyvið til protein- og lýsiverksmiðju verður givið. Í tíðindastubbanum varð greitt frá, at
men tað er ikki so einfalt. At spinna er sum at taka koyrikort, tú noyðist at kenna útgerðina, og vita hvat tú skal gera fyri at alt skal rigga sum tað skal, og tá blívur tað stuttligt. Spinnaríið hevur
góðum førara og sera dugnaligum ferðaleiðara. Koyrt varð víða um í Føroyum, og her fingu vit nógv at vita, bæði søguligt, mentanarligt, og vit upplivdu vøkru føroysku náttúruna í fagrasta veðri hvønn dag
