Úti á Trøð ein hásummardag
í summarlýðku og loti.
Traðirnar fagrar og grønkað er flag
- bátur sæst liggja á floti.
Seyður á biti um fløtur og gil,
lomb spæla – móðirin jarmar.
Í brekkuni standa ryssa og fyl,
dúgvurnar spakar, men varnar.
Trøllkonufingur so reystliga stígur
upp úr berginum skamt ífrá,
kátur og frælsur fuglurin flýgur
- landið so vakurt – eg undrist á.
Eg síggi Streymoy við Syðradalsskarði,
Koltur í reystleika hevjar seg,
suðureftir liggur oyggjaskari
eins og tær spyrja: “Sært tú ei meg!”
“Jú, eg teg síggi, Hestoyggin vana
og tú Sandoy, mót Skúvoy sær,
slotar mót Suðuroy – eg síggi hana,
Sigmund Brestison-søgnin birtist mær.”
Fagrar oyggjar í sólskini roða
her sum eg standi úti á Trøð.
Fagurt er her landið at skoða,
tindar, bjørg og bygdaløg.
Svenning av Lofti
