Meirlutin í Mannarættindanevndini í ST staðfesti í 2007, at íslendski staturin hevur forbrotið seg móti diskriminatiónsgreinini í mannarættindasáttmálanum við at deila fiskikvotur út til nakrar reiðarar, meðan aðrir ikki fingu lut í kvotunum.
Meirlutin í nevndini staðfesti, at grundgevingin fyri útlutan av kvotum, nevniliga at verja stovnin, er legitim. Úrskurðurin byggir tískil á um grundarlagið fyri, hvør fekk tillutað kvotur var rímuligt og objektivt.
Tað, at kvoturnar ikki vórðu lætnar fyribils, men kundu seljast víðari ella leigast út til marknaðarprís, ístaðin fyri at fella aftur til statin, sum kundi skriva tær út til onnur, lá sostatt til grund fyri, at Ísland var mett at bróta ásetingarnar um diskriminatión í mannarættindasáttmálanum.
Niðurstøðan var, at Erlingur Sveinn Haraldson og Örn nævar Sveinsson skuldu hava endurgjald frá íslendska statinum
