Stórt var vónbrotið hjá hyggjarunum, tá teir sessaðust við
sjónvarpstólið, tí einasta, sum var at síggja, var royndarmyndin hjá
sjónvarpinum.
Leingi sótu spentu hyggjararnir og bíðaðu, og at orðatakið »tolin
trívst« ikki bara eru tóm orð, fingu teir eisini at síggja, tí knappan
tíma eftir, at sendingin skuldi byrja, komu fyrstu myndirnar á skermin.
Sostatt fingu teir hyggjararnir, sum høvdu víst besta tolið, seinnu
helvt av kappkoyringini við.
Ein slík hending kann undir ongum umstøðum góðtakast, og at talan har
umframt gjørdist um eina ta mest spennandi og umstríddu koyringina í
árinum, ger bara øðina hjá hyggjarunum enn størri.
Menniskjasligt mistak
Úr Sjónvarpinum frætta vit, at orsøkin til, at sendingin ikki varð send
til ásettu tíðina var, at starvsfólkið, sum hevði ábyrgd av sendingini,
ikki var møtt henda sunnumorgunin. Einans eitt starvsfólk er til
arbeiðis, tá slíkar sendingar verða sendar í luftina, og var tískil
eingin annar, sum kundi gera vart við hetta.
Tíðindastjórin í Sjónvarpinum, Øssur Winthereig, sum samstundis er
ábyrgdarhavandi fyri ítróttin, sigur, at tey sjálvandi eru hørm um
mistakið, men sigur í sama viðfangi, at tey ikki fáa vart seg móti
slíkum mistøkum. Øssur sigur tó eisini, at tey síðani hendingina hava
tosað um, at fingið eina eyka ávaringarskipan í lag, soleiðis at
mistakið kann rættast skjótari enn talan varð um næstseinasta
sunnumorgun.
Samstundis ber Øssur hyggjarunum eina umbering, og vónar hann, at
kappkoyringin komandi sunnudag ikki fær somu lagnu.
