H?ast hann enn einafer? kom ý mýltalvuna, so kundi Allan M¿rk¿re eftir dystin sunnudagin ikki fjala, at hann var eitt sindur v?nbrotin um, at ta? ikki eydna?ist at taka ¿ll stigini ? dystinum m?ti Skýla.
- Eg haldi sjýlvur, at vit hava gott tak ý teimum. Fyrstu l¿tuna eru vit t? als ikki klýrir, og vit ver?a eisini revsa?ir. Men vit klýra so at str??a okkum aftur ? dystin.
- Eftir ste?gin haldi eg ikki, at teir hava ein tann einasta m¿guleika, me?an vit hinvegin hava fleiri st¿?ur, sum kunnu gerast heilt vandamiklar. Vit skapa eisini m¿guleikarnar, men vit klýra ikki at lukka dystin, og so fýa teir ?sta?in eitt mýl eftir innkast, har vit vita, at teir eru l?vsfarligir.
Hetta var tri?ja fer?in ý ra?, at B36 sp¾ldi javnt, og Allan vi?gekk eisini, at ta? kann gerast tungt ? longdini,t? at hann eisini sý glottar ? hesum.
- Ta? kann sjývlandi kosta, um ov n?gvir javnleikir koma ý skrýnna. Men hinvegin, so hava vit n? sp¾lt tr?ggjar fer?ir m?ti hinum oddali?unum uttan at tapa, og ta? merkir ? ¿llum f¿rum, at vit ikki lata tey fara framvi?. Og spurdi t? okkum undan hesum trimum dystunum, so v?r?u teir nokk til s¿lu fyri tr?ggjar javnleikir.
- M?ti NSê n¾stu fer? skal talan t? helst ver?a um sigur. Skulu vit halda fast um oddasessin, so ver?ur ta? ney?ugt vi? sigrum. Somiki? einfalt er ta?, helt Allan at enda.
