Úr mínum køksvindeyga síggi eg tríggjar býlingsmyndir. Ein eitur Figo, ein eitur Floy og ein eitur Markus.
Rætt er kollgitt, eg síggi tríggjar hundar har úti.
Figo er gráur, Floy er hvítur ella okkurt, sum líkist hvítum, og Markus, tann minsti av teimum og sjálvandi tann, sum goyr mest, er hvítur og brúnur.
Stuttligir at eygleiða. Teir hava hvør sína persónligheit.
Markus er illsintur, so illsintur, at onkur ræðist hann, hóast hann er ikki størri enn eitt væl vaksið noða.
Hann hevur hasa traditiónina, sum lítlir hundar hava, standa og goyggja út í tóman heim, fyrst í eina ætt, so eina aðra. Men teir ansa altíð væl eftir, at leiðin heim er opin, so teir kunnu spela heim, rópar onkur bø eftir teimum, ella biður teir halda kjaft eina løtu.
Floy er gamal, og tað sæst eisini. Hann kemur út nakrar ferðir um dagin og um kvøldið. Fer ikki so langt, men kannar nærumhvørvið, snoddar og nýsir alla tíðina. Rópar tú á hann, brosar hann um alt sítt lítla hundahøvd og kemur rennandi so frægt hann orkar á sínum gomlu, stuttu beinum. So glaður, hann er.
Floy er gamal, siga tey, øgiliga gamal, 16 ár. Var hann eitt fólk, er hann 112 ár. Tí eitt hundsár er tað sama sum sjey ár hjá okkum tvíbeintu heidnu hundum.
Figo er styggur. Hann fært tú ikki samband við. Hann hevur eisini so nógv annað at hugsa um. Ræðist kettur millum annað. Noyðist tí alla tíð at vera á varðhaldi, tí kettur eru eisini har úti millum lonirnar. Fírir tó ikki fyri at goyggja eftir nógv størri hundum, tá hann veit, at teir eru bundnir.
Markus ræðist ongan, sum ikki er nærri honum enn hundrað metrar, og rýmingarleiðin er opin.
Floy ræðist heldur ongan, men tímir ikki altíð at vera sosialur. Viðhvørt vil hann bara hava frið á sínum stuttu kanningarferðum.
Og so eru tað hundarnir við gomlu borgina í Skopje. Hundar, sum eingin eigur, ella kanska býurin eigur teir. Teir eru ein býlingsmynd.
Teir lógu á bilplássinum og góvu sær ikki far um øll fólkini, hagar komu at síggja gomlu steinarnar. Gamlir steinar eru tað einasta, øll heimsins lond hava at sýna ferðafólki, kirkjur, tempul, moskur, borgir og steinarnir í náttúruni, sum forna byggivinnan ikki tók. Enn hava vit nakrar eftir á Glyvursnesi. Tíbetur var borgin afturlatin, tá vit komu hagar, so tað blivu ikki fleiri gamlir steinar til okkara tann dagin.
Men hundarnir í Skopje, aftur til teirra, tóku sær av løttum. Onkur brúkti annan sum kodda, har teir lógu á asfaltinum.
So, sum eitt torubrak uttan ávaring frá snarljósi, rúka teir teir á føtur og taka til beins eftir bilplássinum, goyggjandi og glepsandi, hvør óðari enn annar.
Hvat hendir? Jú, har yviri koma tveir menn, hvør við sínum heimahundi í bandi, stórir hundar, men tað forðar ikki heimleysu vegamótunum og bastardunum at gera teimum púra greitt, við goyggjandi argumentum, at her hava teir einki at gera. Hetta er teirra øki og teirra heimland. Teir eru komnir inn um mark.
Serliga tann eini, tann minsti sjálvandi, svartur, er áleypandi og hevur hug at bíta óbodnu gestirnar í trýnið. Teir eru tó so væl vandir, at teir glepsa ikki aftur.
Menninir við heimahundunum halda leiðina fram, og skjótt eru teir helst aftur uttan fyri markið. Og fylgdarliðið vendir við aftur at sova millum turistarnar, sum teir ikki halda vera nøkur hóttan.
Tað giti eg bara, tí, tíverri, bussurin hjá okkum fór, so eg sá ikki, hvussu hendan hundaøðin annars endaði.
Tað einasta, sum, viðhvørt, gongur upp í Føroyum, er barometrið.
