Gunnleivur Dalsgarð, formaður í Starvsmannafelagnum
Á løgtingsfundi seinnapartin 13. des., var 2. viðgerð av uppskotinum nr. 12/2005 um at gera íløgur í útvarps- og sjónvarpsnetið. At hetta eru íløgur, sum eru grundleggjandi neyðugar fyri, at kunna røkja og menna okkara egna kringvarp, sum flestu føroyingar eru góðir við og ynskja alt tað besta, er sjálvsagt og krevur hetta tískil undirtøku frá løgtinginum.
Men - sum ikki einaferð - so fingu vit aftur eina staðfesting av, at løgtingsgáttin kann vera sera lág og at løgtingsfólk hava og fáa sera leysar teymar at hóreiggja sær við álopum, niðurgering og beinleiðis útspillingum av fólki í almennum størvum. Hesi fáa ikki møguleikan at svara aftur, meðan løgtingsfólk sjálvi eru væl og virðiliga vard.
Og tað sær út til, at formannsskapurin bert talar at, um okkurt verður sagt niðursetandi um hvønn annan í løgtingssalinum ella onkra aðrastaðni í húsinum, ella um okkurt hálvt illavorðið orð gleppur onkrum av munni frá talarastólinum.
Hendan dagin hevði løgtingsmaðurin Hendrik Old eitt sera grovt og niðursetandi álop á tey, sum dagliga starvast í SVF og sum royna, at gera eitt arbeiði til lýtar, undir trongum og torførum umstøðum, tí júst politiska valdið hevur lítlan áhuga og rygg til at skapa fortreytirnar fyri, at vit kunna hava eitt føroyskt sjónvarp, sum sømir seg fólki, sum vil kallað seg mentað og framkomið.
At leggja hesi fólk undir ódugnaskap, onki at fáa av skafti, og at tey sita nøkur og bert nýta tíðina til endursenda o.s.fr., soleiðis sum orðini hjá hesum løgtingsmanni ikki kundu skiljast øðrvísi, er undir alt lágmark, og fara vit harðliga at átalað hesa niðurgerðing, samstundis sum vit eisini ákæra formannskapin ikki at gera sítt arbeiði til lýtar, tá slíkt kann fara fram uttan átalu. Vit hava krav uppá at fáa eina almenna frágreiðing frá formannskapinum, hví hetta letur seg gera og tað uttan at hetta verður átalað.
At løgtingsfólk missa tamarhaldið á sær sjálvum og lata orðafloym og orðavavstur fáa ræði at sær, er nakað vit vanliga eru von við, men vit kunnu ikki góðtaka og venja okkum við, at formannskapurin í okkara lóggávutingið letur slíkt um seg ganga, uttan at vakna við og tala at! Hetta er alt ov vánaligt! Vit fáa so altíð at vita frá hesum somu, at umstøðurnar mugu verða í hásæti, fyri at kunna røkja tignina uttan um hetta sama ting.
Vit góðtaka ikki, at starvsfólk, sum royna at gera sítt arbeiði til lýtar innanfyri teir karmar, sum politiski myndugleikin sjálvur ásetur, verða álopin frá løgtingsins røðarapalli við niðursetandi orðavavstri og beinleiðis útspillingum, og at formannskapurin ikki átalar slíka framferð. Heldur enn at bróta niður, átti alt at verið gjørt fyri vaksa um virðingina fyri lóggávuvaldinum, sum øll áttu at havt áhuga fyri,- ikki minst løgtingið sjálvt!
