Fyri at øðrum skulu dáma teg, er eisini neyðugt, at tær dámar teg sjálvan, verður sagt. Og fyri tjóðarsamleika og – stoltleikan var hetta helst týdningarmesta læran av øllum farnu vikuna.
Fyri bert lítlum ári síðani høvdu fólk mest sum vent landsliðnum bakið. Eyðmýkjandi stórtap høvdu bumbað sjálvsálitið hjá bæði spælarum og áskoðarum sundur í einki, og atfinningarnar heglaðu oman yvir bæði spælarar og – serliga – venjara.
Tann støðan er broytt. Hóast kritikkurin óivað hevur tikið fast, so hevur landsliðið reist seg. Miðvíst arbeiði, tol og treiskni hava borið frukt, og hóast sensatiónin ikki kom í hesum umfarinum, so var tað so sera nær við. At FSF kann fylla bæði Tórsvøll og Svangaskarð innan fýra dagar ber boð um ein áhuga fyri landsliðnum, sum vit sjáldan hava sæð áður. Ja, ein slíkan áhuga, at tað kennist alt ov leingi at bíða til september, fyrr enn vit aftur sleppa at síggja landsliðið á vølli.
Og vit skulu minnast til, at talan var ikki um nakrar pinkutjóðir, sum vóru á vitjan. Italia eru heimsmeistarar, og skotar eru í løtuni nummar 14 á altjóða styrkislistanum. Á sama lista eru Føroyar nummar 185. Men við seinastu avrikunum í huga, so er hetta bara eitt tal. Føroyski áskoðarin ivast ikki longur í, at liðið er betri enn so. Og tað munnu hvørki italiumenn ella skotar gera.
