Bárður Nielsen nevndi tá møguleikan at leggja skatt á pengaflytingar. Tað merkti sambært honum, at tá ið peningur verður fluttur millum kontur, eitt nú í sambandi við keyp og sølu av partabrøvum, ella í samband við aðrar flytingar, so fellur ein skattur.
Á henda hátt rinda tey, sum ið fremja nógvar og stórar peningaflytingar meira í skatti, enn tey, ið flyta minni.
Í Sosialinum í februar í fjør nevndi Eyðfinnur Jacobsen, advokatur, sama tanka. Hann vísti á, at ES-nevndin hevði lagt fram lógaruppskot um at skatta handil við fíggjarkrøvum. Har var skotið upp at leggja avgjald upp á 0,1 prosent á slíkar flytingar. Hann vísti á, at enski búskaparfrøðingurin, John Maynard Keynes longu í tríatiárunum arbeiddi við hesum fyribrigdi, Financial Transaction Tax.
Øll eru vit samd um, at persónsskatturin er ov høgur, og at aðrir hættir at fáa skatt inn mugu finnast. Broytingin hjá landsstýrinum við flatskattinum er ikki ein væleydnað skipan, tí hon lætti bara um hjá teimum við hægru inntøkunum, meðan miðalinntøkurnar fingu lítlan skattalætta og láginntøkurnar ongan. Skal ein skattalætti síggjast aftur í øktari nýtslu, so eiga Palliba og Marsanna eisini at merkja hann, so hann ikki bara fer til konsolidering teimum, sum frammanundan hava nógv.
Og at fíggja skattalættan við forskatting av pensjónum er ein feilur, sum fer at geva komandi ættarliðum stórar trupulleikar.
Tað er sagt fleiri ferðir, at okkum tørvar nýskipanir á so nógvum økjum. Men ein skattanýskipan, sum veruliga lætti um hjá miðal- og láginntøkunum hevði heilt víst sett gongd á samfelagið. Men ber tað til at lætta munandi um tørvin á beinleiðis inntøkuskatti til aðrar skattir, so tað tað sjálvandi áhugavert.
Talan má ikki vera um ein skatt, sum tyngir vanliga skattgjaldaran, men heldur um ein spekulatiónsskatt, sum sjálvt borgarligir politikarar í øðrum londum tosa um at seta í verk.
