Og tað er eitt gott val, tí eingin eigur so stóran heiður fyri, at vit varðveittu og endurskaptu móðurmálið, sum júst Vencelslaus Ulricus Hammershaimb.
Tí var tað eisini, at Málnevndin fyri fleiri árum síðani skeyt upp fyri Mentamálaráðnum, at 25. mars skuldi verða móðurmálsdagur.
Fyriskipararnir av móðurmálsdegnum í 2012 søgdu, at nú skuldi móðurmálið setast í miðdepulin ein fastan dag, 25. mars.
Og víst er nógv sagt og skrivað um Hammershaimb, og við móðurmálsdegnum var ætlanin at varpa nýtt ljós á týdningin at brúka eitt gott og livandi mál í almenna rúminum.
Mangan verður sagt, at føroyska málið er so trupult og stirvið at brúka – og trupult at læra at stava. Vit, sum dagliga fáast við málið, kunnu tó sanna, at so er ikki – hóast tey lýti, ið vit gera. Treyðugt so treingja ábøtur. Men størstan týdningin hevur tó hugburðurin til málið og málrøkt. Um vit hildu árliga móðurmálsdagin, so kundu vit á tann hátt sett málrøkt í hásæti – og givið okkum øllum, sum dagliga nýta málið í okkara starvi, íblástur og nakað at stremba eftir.
At hava góðan hugburð til málið er eisini at stuðla hvør øðrum. Og her er tað, at vit sum heild ikki eru nóg tilvitað, tí mangan verður funnist harðliga at fólki, ið ikki nýta góðan málburð – ella ikki stava nóg væl – heldur enn at stuðla og stimbra.
Vit í Miðlahúsinum harmast um, at dagurin ikki hevur verið hildin síðani 2012. Tí er okkara áheitan enn sum áður á Bjørn Kalsø um at lýsa 25. mars sum móðurmálsdag. Vit skulu gera okkara til, at ljós verður varpað á dagin á hvørjum ári.
200 ára dagurin hjá Hammershaimb um fimm ár er eitt gylt høvi at varpa serligt ljós á móðurmálið.
Hammershaimb hevur uppiborið heiðurin – og okkum øllum tørvar ein slíkan dag.
