Landsferðslunevndin, sum er sett saman av serkønum fólki frá Landsverki, Ráðnum fyri Ferðslutrygd, Akstovuni og Løgregluni, hevur viðgjørt málið, og við hjálp frá einum donskum ferðslutrydargrannskoðara eru tey komin til ta niðurstøðu, at húkurin setur ferðslutrygdina í vanda.
Tað er sjálvsagt gott, at avvarðandi myndugleikar hava ferðslutrygdina í huga og byrgja so væl fyri, sum til ber. Kortini tykist hendan avgerðin heldur margháttlig - tí hon er ikki so løtt at skilja.
Sagt verður, at avgerðin byggir á null-hugsjónina - sum hevur tað bariliga endamál, at eingin skal doyggja ella fáa álvarsligan skaða í ferðsluni. Tað var løgtingið, sum gjørdi hesa samtykt fyri nøkrum árum síðani, og ein avleiðing av hesi avgerð løgtingsins er, at í ferðslutrygdarætlanini fyri Føroyar er tann grundhugsjón galdandi, at »vegakervið skal vera fyrigevandi«, skrivar Landsverk í grundgevingunum.
Tá tað er sagt, so kunnu vit ikki lata vera við at spyrja, hvat Landsverk og landsferðslunevndin halda um ymisk onnur viðurskifti. Er tað til dømis í lagi, at órógvandi handilslýsingar standa millum ljóskurvarnar í Havn? Er tað virkuliga í lagi, at handilsfólk skulu sleppa at órógva bilførarar við eitt nú tekkiligum kvinnubróstum, meðan tey í nøkur fá sekund sleppa at koyra gjøgnum grønt ljós - og meðan fótgangarar eru á vegnum?
Viðhvørt tykjast avgerðir inkonsekventar - serliga tá so myndugleikar fara at skylda upp á hvønn annan. Tað kann ikki passa, at húkurin í Klaksvík skal órógva meira enn lýsingarnar í Havn. Gott nokk fara bilførarar ikki at koyra á handilslýsingarnar, men tær kunnu órógva so nógv, at ólukka kann standast av, tí nógv fólk eru til gongu á vegnum, meðan bilarnir koyra.
Tað hevði verið áhugavert at fingið at vitað, hvat ferðslutrygdargrannskoðarin hjá Landsverki heldur um hesi viðurskifti, sum væl kunnu sammetast.
Vit kunnu bert sanna orðini hjá Róa Patursson á sinni, at »tað lekur millum teori og praksis«...
