ODDAGREIN: Foreldur takið í egnan barm

Vit eru nú von við vánalig Pisa-úrslit, og at okkara skúli er millum heims­ins vána­lig­astu skúlar. Hesaferð var ein av høv­uðs­­yv­ir­skriftunum, at ein trið­ingur av næmingunum í níggj­unda flokki duga so illa at lesa, at tey ikki eru før fyri at fara undir víð­ari lestur.

Tað eru sjálvandi nógv við­ur­skifti, sum hava ávirkan á skúlan. Men vit mugu viðurkenna, at hug­burð­ur­in til skúl­an ikki er nóg góð­ur. Og her er tað, at foreldur og næm­ing­ar mugu taka í egnan barm. Tá støð­an er so ring, so vita for­eldr­ini tað.

Helena Dam á Neystabø legði fram nøk­ur á­hugaverd sjónarmið í Eyg­sjón í gjár. Hon segði, at av­bjóð­ing­in er eitt nú er at læra børnini fyrr at lesa - sum seks ára gomul. At fáa frið í skúl­an. At skipa skúlan í færri burð­a­rdygg­ar eindir. At fak­lig­heit­in skal sleppa at blóma. At styrkja náms­frøð­iligu leiðsluna í skúla­num - at stimbra didaktiska før­leik­an - at læra at læra - og so kre­a­ti­vi­tet­in, at tora at skapa nakað nýtt.

Alt hetta er ógvuliga skilagóð sjón­ar­mið, sum eingin átti at verið ó­samd­ur við hana um. Og sum Her­álv­ur Jac­ob­sen, lær­ar­a­for­mað­ur, eis­ini segði, so eru hesi við­ur­skifti alt ov týdn­­ing­­ar­­mik­il til, at vit nú fara at kasta eft­ir lærarum, sum ikki eru nóg góð­ir, ella eftir politikarum, sum játta ov fáar pengar.

Men leiklutin hjá foreldrum og næm­ing­um mugu vit ikki gloyma. At ov nógv­ur ófriður er í skúlanum er eitt fakt­um. Onkur kundi kanska rokn­að út, hvussu nógvar beinleiðis út­reiðsl­ur eru av, at lærarar skulu brúka so nógva tíð at uppdraga næm­ing­ar - so at undirvísast kann. Hetta er ein stórur trupulleiki, sum for­eld­ur eiga sín stóra lut í.

Og tað at lesiførleikin er so ván­a­­lig­ur, tað er ein trupulleiki sum øll for­eld­ur kunnu gera nakað við. Her nevndi Helena Dam á Neystabø tank­an um at gera ein sáttmála við for­eld­ur at børnum í fyrsta og øðr­um flokki um at lesa við teimum í 20-30 min­utt­ir um dag­in. Hetta er eitt sera á­hug­a­vert hug­skot, og her áttu skúl­ar­nir beinanvegin at tikið lands­stýr­is­kvinn­u­nuna upp á orð­ið. Hetta kostar hvørki skúla ella lands­kassa eina krónu, men hetta krevur nak­að av foreldrum. Men hvat um tað? Vit seta krøv til skúlan, men skúl­in skal sjálvandi eisini seta krøv til heim­ið. Vit skulu seta sum krav, at næm­ing­ar ikki koma í skúla við ein­um negativum hugburði, men at tey fáa so gott í beinið heimanífrá, at tey duga og eru før fyri at taka ímóti lær­dómi í skúlanum. Kanningar hava víst, at 70% av lær­dóm­i­num fáa børn­ini heimanífrá.

At foreldrini lyfta lesiførleikan hjá børn­unum, tað er minsta kravið frá sam­felagnum til heimini, og her eru nógvar milliónir at spara í síðsta enda.