Eftir at kvinnur fingu valrætt í flestu fólkaræðiligum londum, gjørdist innihaldið i degnum breiðari og við skiftandi høvuðsevnum. Eisini hevur hugurin hjá kvinnum at halda dagin verið sveiggjað nakað. Undir fascimsuni og nazismuni var ikki loyvt at halda kvinnudag eins og tað undir kalda krígnum mangan var so sum so við áhuganum. Men so lýsti ST 1975 sum altjóða kvinnuár, og eftir hetta gekk av álvara framá við at halda hendan dagin. Eisini innihaldið skifti, og krøvini gjørdust alt meira slík sum javnstøða á øllum økjum, eitt nú útbúgving, sama løn fyri sama arbeiði o.m.a.
Enn tann dag í dag er hesin stríðsdagur sera aktuellur. Enn er langt á mál við eitt nú javnstøðu í politikki. Sum øllum kunnugt eru kvinnur undirumboðarar á løgtingi og í bygdar- og býráðum. Hetta er sera óheppið og gevur eitt veruligt demokratiskt hall, sum eitt framkomið samfelag sum okkara ikki kann liva við. Her má eitthvørt gerast, og hugskotini tróta heldur ikki.
Hví velja kvinnur ikki kvinnur? Hvat kann gerast til tess at tryggja kvinnum javnstøðu í øllum politiskum fora? Ein leið er at skipa fyri kvotum og heilt einfalt lóggeva soleiðis, at ávíst tal av t.d. tingsessum skulu tilskilast kvinnum. Ein onnur leið er at skipa fyri miðvísum upplýsingartiltøkum og her hava einstøku flokkarnir eina stóra ábyrgd. Hvør leið enn verður vald, so kann hesin ójavni ikki halda fram og má eitthvørt munagott tí gerast og her hava myndugleikar, flokkar og skúlaskipanin eina stóra uppgávu.
Sosialurin
