1. Ein lítlan blett á Føroya jørð
er øll tann mold, eg eigi.
Eitt stað har reyða rósan grør,
og reinfan prýðir leiðið,
har lotið gjøgnum blómur fer,
mín blettur er.
2. Eg eri rík - eg eigi mold
so mikið, sum mær krevur.
Og hon, eg elski mest á fold,
nú djúpt í moldum svevur.
Tí øll tann mold, mær lívið gav,
er hennar’ grav.
3. Ein sólskinsmorgun svav hon inn
til dag, sum aldri endar,
tá várligt lot mær streyk um kinn,
sum hennar’ mjúku hendur,
og teskar: “Hon, tú hevði kær,
er ikki har.”
4. Lat dustið liggja niðri har,
tað er jú ikki móðir.
Sjálv spákar hon í Edens garð’
við kenningum, so fróir.
Frá mær, Gud, mammu blómu gev
for hennar’ strev.
Umsett úr norskum
Effie.
