Menn snakka

Menn kunnu siga so nógv, eisini tá kvinnur tosa. Men hvat merkir tað, tá ið menn siga nakað. Her er ein roynd at týða veruligt mannafólkmál.

“Skal eg hjálpa tær við døgurðanum?”

Týtt: Hví er døgurðin ikki longu á borðinum?

“Tað tekur ov langa tíð at forklára tær tað”

Týtt: Eg havi ikki ánilsi fyri, hvussu tað hongur saman.


“Hatta ljóðar áhugavert, góða”

Týtt: Snakkar tú enn?


“Nú mást tú ikki stressa teg”

Týtt: Eg hoyri ikki ljóðið frá fótbóltsdystinum fyri støvsúgvaranum.


“Hatta er eitt mannfólkating”

Týtt: Tað er avgjørt eingin skilagóður samanhangur í tí, og eingin skilur nakað av tí.


“Eg finni tað ikki”

Týtt: Tað datt ikki niður í mínar opnu hendur, og eg tími ikki at leita. Kanst tú ikki finna tað fyri meg?


“Hvat havi eg nú gjørt skeivt?”

Týtt: Hvat hevur tú nú funnið út av, at eg havi gjørt skeivt?


“Eg hoyri teg”

Týtt: Eg hoyrdi ikki ein pinn av tí, sum tú segði, og eg hopi ikki, at tú spyrt meg aftur um tað, tí so verði eg avdúkaður.


“Tú sært gott út í hasum”

Týtt: Vælsignaða, gevst og skift klæðir. Kom avstað, eg eri gorhungraður nú.


“Eg eri ikki vilstur. Eg veit akkurát, hvar vit eru”

Týtt: Eingin sær okkum á lívi aftur!