Leiðslur skulu mennast innan talukynstur

Talukynsturin, eisini kallað retorikkurin, er í eini øgi­lig­ari menning í løtuni. Or­søk­in til hetta eru tey herdu krøv­ini, ið starvsfólkini seta til leiðslurnar.

Ræðudømið um vána­lig­an retorikk er toppleiðarin, ið stingur høvdið niður í sand­in og letur sum onki við tí grundgeving, at starvs­fólkini og umheimurin kort­ini ikki skilja tær broytingar, ið verða gjørdar í fyri­tøk­uni.

Tað halda tær báðar royndu kvinnurinar í reto­rikki, Anne Kathrine Lund og Pernille Steensbeck Le­mée, ið undirvísa í talu­kynstri og hava skrivað fleiri bøkur um hetta evnið. Í januar mánaða stovna tær eina nýggja útbúgving inn­an retorikk á Keyp­manna­havnar Universiteti.

Tvinnar orsøkir til vøkstur

Pernille Steensbeck Lemée sær tvinnar orsøkir fyri, at áhugin í vinnuni fyri talu­kynstri veksur við øgiligari ferð. Tann eina er vitanar­sam­felagið.

Fólk ganga undir í upp­lýsingum av alskins slagi, dagin langan. Tess størri vit­an vit fáa, tess størri er tørv­urin fyri at skilja tað burtur­úr, sum hevur týdning, sigur hon.

Hin orsøkin er, at leiðslur í hesum døgum broyta stíl og fara yvir til ein virðis­grundaðan leiðslustíl.

Tað gerst alt meira sjón­ligt, at virðisgrundaða leiðsl­­an setur sín týðiliga dám á gerandisdagin í donsk­­­um fyritøkum. Tí skalt tú sum leiðari eisini klára at levera virðini. Tann góði leiðarin er í dag nógv meira ein prædikumaður enn ein bókhaldari. Í dag snýr tað seg ikki um at verða góður innan rokniark, men heldur at kunna levera virðini og at gera mál og mið hjá fyritøkuni sjónlig, sigur Pernille Steensbeck Lemée.

Sjálvandi liggur nakað av vøggugávu í hesum, summi hava betri tunguband enn onnur. Summi hava savnað sær størri vitan, lisið fleiri bøkur og foreldrini hava tos­að nógv við tey. Onnur eru av náttúru meira útvend enn onnur, men øll kunnu gerast betur.

Starvsfólkakrøvini herðast

Tað sum vit arbeiða við í retorikkinum er títt útgangs­støði og tín medferðarkensla. Tú skalt sum leiðari klára at taka støðu til, hvat er tað rætta at gera og hvussu tú gert tað á ein trúverdan hátt, sigur AnneKatrine Lund.

At verða ein góður reto­rikkari snýr seg ikki um at kunna halda eina góða fram­løgu.

Starvsfólkini krevja meira ídag enn at fáa eina góða roknskaparframløgu fjórða hvønn mánaða. Nei, tað snýr seg um, hvussu eg áhaldandi megni at midla boðskapin soleiðis, at øll í fyritøkuni, frá deildarstjóra til yngsta goymlsumann, kunnu skilja og fyrihalda seg til hann.

Útbúgving ikki nóg mikið

Tá hesar báðar kvinnurnar venja toppleiðarar í talu­kynstri taka tær støði út frá nøkrum góðum dygdum.

Tú skalt verða trúverdur og hava førleikar. Men sam­stunds skal tú eisini verða ein, fólk tíma at verða í stovu saman við. Og tú skalt síggjast og verða til staðar. Vit arbeiða við øll­um hesum í senn fyri at menna retorisku tilgongd­ina. Tað er umráðandi at før­leikin er til staðar, men tú skalt eisini sjálvur tora at verða til staðar, sigur Anne Katrine Lund.

Vanligu starvsfólkini ger­ast sum frá líður minni og minni vanlig, men gerast leiðarar fyri hvør síni per­sónligu verkætlan, siga tær báðar.

Nógvir leiðarar, kanska serliga yngri menn, dáma væl at markera seg við sín­um førleikum. Og fólk kunnu undrast á hetta, men í dag krevst, at aftan fyri hesar førleikar er eitt menn­iskja úr kjøti og blóði. Tað er í dag ikki nóg mikið at verða smartur og hava eina MBA-útbúgving. Dagsins leiðari skal eisini verða nær­verandi og ikki minst, duga væl at lurta eftir, hvat starvs­fólkini hava upp á hjarta, sigur Pernille Steensbeck Lemée.

Keldur:

Børsen Executive

Københavns Universitet