- Ímynda tær ein stóran dølskan kurling hund - av tí illa slagnum - ið liggur leinkjaður á sínum garði, sum er fullur av gomlum kjøtbeinum, sum hundurin kortini ikki tímir at eta. Hann liggur bara har, feitur og snerkir at øllum, sum ganga framvið. Hvønn dag kasta kurling-foreldrini eitt nýtt alt-ov-stórt kjøtbein til hundin, soleiðis at garðurin verður skitin og yvirfyltur við gomlum, hálvetnum og órørdum beinum, sum øll spakuliga eru byrjað at rotna.
Orðini eigur Jóhan í Kollafirði, sum aftur hevur vitjað á slóðina í Fámara, hesaferð saman við unnustu síni, Kat.
Og Jóhan í Kollafirði heldur fram:
- So kemur ein ungur smidligur, flottur og væltrimmaður hundur framvið (tað eri eg) og ætlar at taka eitt av mongu kjøtbeinunum, sum kortini liggja og rekast - til onga verðins nyttu. Men, knappliga (hvaðani komst tú??) reisir hin gamli og óbrúkiligi hundurin hárini og fer í ein klossutan dyst upp á lív og deyð. Ikki tí, at hann vil hava kjøtbeinið aftur, men fyri at tryggja sær, at flotti fýrurin IKKI fær tað...
Jóhan í Kollafirði skrivar, at dysturin endar við, at hin gamli óbrúkiligi hundurin fær kjøtbeinið aftur, og hin væltrimmaði fer víðari út í verðina fyri at vita, hvat heimurin hevur at bjóða av spennandi tingum...
- Hesar tankar hevði eg, tá eg og Kat í gjár vitjaðu aftur í Fámara. Kat hevði annars ein romantiskan dreym um, at vit kanska kundu sova í Fámara, men eftir at hava verið her í fimm minuttir í ruinunum, segði hon: Lat okkum koma avstað, og tað gjørd vit, skrivar Jóhan í Kollafirði á sínari Facebook-síðu í kvøld.
