Tá dysturin var av fríggjakvøldið, royndi landsliðsvenjarin at fortelja spælarunum sínum í føroyska umklæðingarrúminum, at sjálvt um tað ikki ber til at vera nøgdur við eitt tap, so helt hann, at teir høvdu gjørt alt, teir vóru mentir, og at tá er tað eingin skomm at tapa fyri einum liði, sum er betri.
Og tá so Lars Olsen løtu seinni stóð uttanfyri og tosaði við føroysku pressuna, ásannaði hann, at Týskland var altso fleiri klassar oman fyri føroyska liðið.
– Tað vistu vit eisini av frammanundan. Miðvallarspælararnir hjá okkum noyddust at renna nógv til fánýtis, og tí møddust teir, so tá teir endiliga høvdu bóltin, høvdu teir ikki orkuna til at halda upp á bóltin, so tað kanska skuldi bera til at fáa tikið ferðina úr dystinum, segði venjarin, ið ásannaði, at tað annars gekk nøkulunda, sum roknast kundi frammanundan.
– Eg má viðganga, at tað gekk eitt sindur, sum eg var bangin fyri, at tað fór at ganga, tí eg
hevði vónað, at tað fór at liggja betur fyri hjá okkum at halda upp á bóltin, enn tað í veruleikanum gjørdi.
Kropsligur munur
Fleiri ferðir var vandi á ferð eftir hornaspørk, og annað málið, sum Týskland fekk smáar tíggju minuttir inn í seinna hálvleik, kom júst eftir eitt føroyskt hornaspark, har týskararnir gjørdu skjótt av, so tað brádliga leikaði á í hinum endanum.
– Vit skulu hava ein mann í meiriluta har afturi, og tað skulu vit eisini, tá vit hava hornaspørk. Men hóast tað snýr seg um at renna aftur, tá vit missa bóltin, so var tað ikki nóg mikið, hóast vit gjørdu tað, tí týskararnir runnu bara tað skjótari, so har kom líkasum tað seinasta sekundið at resta í, sigur Lars Olsen.
– At kreftirnar ikki rukku til í hesum førunum, skyldast helst, at vit brúktu tað mesta av okkara kreftum uppá at verja okkum, og tí var orkan ikki har, tá vit skuldu royna at spæla okkum longur fram á vøllin. Vit mugu bara ikki gloyma, at týskararnir duga at spæla bóltin runt, umframt at teir eisini duga sera væl at spæla verjuspæl, tá tað skal til. Ja, teir duga snøgt sagt alt tað, sum skal til í fótbólti, og kropsliga vóru teir væl og virðiliga omaná, bæði í styrki og skjótleika.
Einki óvæntað
Neyvan er heilt rætt at siga, at hetta er sveinaroyndin hjá Lars Olsen, tí hetta er bara annar veruligi landsdystur hansara í føroyska venjarasessinum, og tað er neyvan heilt rættvíst at døma hann eftir, hvussu gingist hevur á útivølli ímóti Týsklandi, tí tað eru tey fægstu, ið koma frá einum slíkum dysti við skinninum á nøsini.
– Eg má tó siga, at eg eri sum heild nøgdur við tað heila, nú arbeiðið ordiliga er komið í gongd. Í hesum dystinum sóu vit eisini teir heilt ungu gera tað gott, og eitt nú kom Klæmint A. Olsen inn og fekk eina hóming av, hvussu tað er at spæla ímóti teimum stóru, sigur landsliðsvenjarin, ið var nøgdur við fyrireikingarnar, sum hava verið góðar, eins og tað eisini passaði fínt, at týskararnir sum so ikki gjørdu nakað, ið ikki var væntandi frammanundan.
– Um vit hyggja at úrslitinum sjálvum, so eri eg sjálvandi ikki glaður fyri at tapa 3-0. Men tað, sum eg allíkavæl iðri meg mest um, er at teir skuldu fáa mál upp á skjótálop. Ikki minst, tí vit høvdu tosað eitt sindur um tað áðrenn, at júst til skjóta umstilling eru týskararnir millum teir allarbestu í heiminum.
