Fimmoghálvfjers – sjeytifimm – sjútifimm

Arnfríður Jacobsen


Eg siti við einum pengaseðli framman fyri mær. Í sjálv­um sær ein støða, ið ikki skuldi gjørt teg í døpurhuga ella elvt til nakran tanka­klovning. Men tað er júst tað, hon ger.
Tí áður enn setursmaðurin hetta kvøldið smoygdi sær úr sjónvarpsstovuni, lirkaði hann hegnisliga bjálvan við tí evnafrøðisliga tilfarinum í afturum telduna. Bjálvin var stílaður til kringvarps­stjór­an.
Og áðrenn sólin aftur reis, var ólukkan hend. Og so snildisliga var henda løð­ingin blandað, at hon rakti bert part av heilanum. Tann partin, ið hevur tol og skyn­semi at gera. Og lammaði hann.
Mín trupulleiki er, at á penga­seðlinum, eg havi framman fyri mær, og sum er útgivin sambært galdandi lóg um pengaseðlar, stendur 50, og niðriundir FIMMTI KRÓNUR.
Hjá mær hevur higartil ikki verið nakar ivi, at hetta úttalast fimmti. Men sam­bært serfrøðini skal
F-I-M-M-T-I úttalast hálv­trýsj. Tað vil við øðrum orðum siga, at tú lesur ein tekst og úttalar hann, sum tú sjálv ella sjálvur heldur vera frægast. Men ert tú í iva, so spyrt tú kringvarps­stjóran.
Eru vit nú á rættari leið, ella? Tú skuldi trúð, vit vóru á rættari kós, tí hetta eru vísmenn, ið tala.
Fólk við dyggari útbúgv­ing og hollari vitan. Hetta eru frøðingar, ið dagliga fóðra teg úr teirra ótømandi vitanarkeldum. Tú skalt bert gapa og svølgja. Tað, sum tú ikki megnar at sodna, spýrt tú uppaftur. So vísiliga er fyriskipað. Men lat í Jesus navni ongan síggja, at tú spýrt. Tú vilt væl ikki standa uttan fyri ringin? So her er bert eitt at gera: “Svølg, svølg, ja, kulka, um neyðugt!” Men tygg ikki. Tí tyggir tú, kann bitin kennast herskin. Og tá er skjótt at klíggja.
Men her er, eftir mínum tykki, okkurt, ið ikki ruggar rætt. Tí pengaseðilin er út­givin av myndugleikum land­­sins við heitinum FIMMTI KRÓNUR. Og nú kemur tað almenna kring­varpið og sigur, at hann eitur hálvtrýsjkrónuseðil. Eg haldi, hetta grípur so djúpt í samleikan hjá tí ein­staka, at hetta kann ikki fara óátalað framvið. Og harafturat haldi eg,at hetta, og ein rúgva av øðrum máls­ligum skemti, ið kringvarpið borðreiðir við, vera vanvirð­ing av fólki, ið hava lagt lív og sál í at varðveita og dag­føra tað føroyska málið. Tí sjálvandi er tað upp til ein­staklingin, hvussu hann mál­ber seg. Men tá tað al­menna kringvarpið fer at laga sínar egnu mállógir eft­ir eini tilvildarligari útsøgn frá einum setursmanni, ið sjálvur tosar eitt mál, ið er bæði fuglur og fiskur. Tá haldi eg, kringvarpsleiðslan hevur ein stóran samleika­trupulleika.
Og kann tað góðtakast, at øll mál og ljóðbrigdi skulu í stórapott í kringvarpinum og kókast til eitt mál, sum leiðsluni dámar?
Ella er hetta ein etiskur spurningur, ið umfatar verju av minniluta, og sum støða skal takast til í løgtingi­num?
NB: Tað er ein frøi at hoyra, at Øssur Winthereig ikki er hoknaður. Vónandi heldur ryggurin.

Í Skálafirði hin 14.03.2007