11. oktober 1944 - 12. august 2014
----
Hvørt ár móti jólum hevur hann verið trúgvur í útvarpinum. Klassiski jólasangurin. Góði jólamaðurin. “Hoyr – nú syngur abbi” kundu børnini siga abbabørnunum. Og jólini fingu eina triðju dimensión – sangurin, jólamaðurin og abbin gingu upp í eina hægri eind, sum við Ingolf harmoneraði so sera væl. Hann hóskaði til gleðiboðskapin.
Týsdagin dró hann andan fyri seinastu ferð. Og djúpa røddin er tagnað. Live. Men vit fara framvegis at hoyra hann.
Ingolf Jákup Jakobsen, ella Ingolf av Kamarinum, andaðist aftaná at hava stríðst við sjúku seinastu árini.
Hann gjørdist 69 ár.
Hann var eitt gott menniskja, sum altíð hevði tað góða orðið til tað og tey, hann hevði við at gera.
Góðsliga lyndi gjørdi, at tað var altíð hugaligt at vitja Ingolf og Súnu. Hann hevði ein livandi áhuga fyri tí, sum børnini og teirra familjur fingust við. Stuðulin var treytaleysur og heilhjartaður.
Í fimti árunum gingu tey av Kamarinum á odda í føroyskum populer tónleiki. Í hálva øld hava tey og fleiri av teirra eftirkomarum sett dám á føroyskan tónleik. Ingolf var djúpa røddin í hesum systkina tónleikafyribrigdi.
Mong munnu tey vera, sum minnast góðar løtur við sanginum hjá Ingolf og teimum. Fyri tveimum árum síðani vísti hann mær tann heiður at leiða dóttrina eftir kirkjugólvinum. Í brúðarhúsinum vóru vit nøkur, sum upplivdu hann syngja “slagarar” frá fimti- og seksti árunum. Tað kendist eins og legendir vóru komnar á gátt gjøgnum røddini á Ingolf.
Hann var havnarmaður um ein háls, og hartil vildi hann Føroyar fram í øllum lutum. Hann arbeiddi við posti, á Elektron, sum útróðrarmaður, og seinni mongu árini sum stuðul innan almannaverkið. Tað var eyðsæð, at hann dugdi at fara við teimum, sum tørvaðu dagliga hjálp. Ingolf hevði persónligu eginleikarnar, sum krevja tolsemi og innlivan, og hetta merkti hansara atburð í øllum tí, hann tókst við.
Ein partur av frítíðini bleiv brúktur á trøðni í Havnardali, har jóladøgurðin bleiv gøddur gjøgnum árið.
Saman við Súnu vitjaðu tey dúgliga síni nærmastu, og abbabørnini fara at sakna guitarspæli, sangin og trygga, vælmeinandi prátingarlagið, sum tey kundu hava við Ingolf abban.
Hann var altíð fúsur at hjálpa, tá ið okkurt handaligt skuldi gerast. Sum hann einaferð tók til: “Eg eri jú abbasonur Magnus á Kamarinum, so okkurt skal eg helst duga við hondunum”.
Honum dámdi væl at tosa um politikk, vinnu, veður og vind. Men seinastu tvey árini hevur lívsins róður verið tungur við afturvendandi sjúku, og nú gjørdist brekkan ov brøtt. Sítt lætta lyndi hevði hann tó til tað síðsta, og dugdi at taka til. Fyri tveimum vikum síðani lá hann á 12. hædd á Ríkissjúkrahúsinum, har útsýnið yvir Keypmannahavn er avbera gott. Vit umrøddu hetta, men so helt Ingolf: “Jú, útsýnið er gott, men nú eri eg farin at troyttast av tí!”
Helst var tað hansara undirspældi máti at siga, at róðurin var blivin beista tungur. Tíbetur kundu øll børnini vera um hann, nú hann stillisliga segði hesi verðini farvæl. Eftir situr Súna við minninum um ein góðan mann, sum altíð var rættvísur, og vildi tað besta. Børn, abbabørn og vit, sum eru komin inn í hesa serstakliga dámligu familju, hava ógloymandi løtur at ríka okkara ferð fram á leið.
Men, sum systir Ingolf segði so beinrakið, tá ið ein vakur sangur var sungin eina stilla løtu: “Tann djúpa røddin manglar!”
Friður veri við minninum um Ingolf av Kamarinum
-----
ÓG
