Skilji ikki rættiliga fólk og eri harafturat púra ósamdur við tey, sum gremja seg illa um, at tey noyðast at bíða so øgiliga leingi eftir matinum, tá tey eta á matstovum. Forrætturin er vorðin fortíð, tá hann kemur. Og omaná er langt aftaná.
Hví hava fólk slíkan skund? Hví ikki njóta løtuna, hóast hon viðhvørt, verri enn altíð, gerst long?
Tá fólk fara út at eta inni, eiga tey geva sær stundir til tess, nakrar tímar. Tí tað er ikki løtuverk at eta á matstovu. Og tað eigur tað heldur ikki at vera. Og tað lættir ikki um at umrokna til tímaløn.
Nei, ein góð uppliving eigur at vara leingi. Tað er logiskt. Tær eru ikki óteljandi, góðu løturnar. Tað veldst um, sjálvandi, at maturin er góður og heitur – tá hann kemur. Og ikki kólnar, meðan tænarin heldur sín uttanatlærda fyrilestur um, hvat er á borðiskinum.
Men tíðin, sum fer til at bíða eftir matinum, kann brúkast skilagott. Til dømis til at eygleiða hini, sum bíða ella longu hava fingið at eta. Ella koma ella fara.
Tí tað er serstakliga áhugavert og spennnandi at eygleiða fólk eitt nú á matstovum. Bæði fólk, sum eru einsamøll, sum oftast eldri menn, sum tosa og skála við seg sjálvar. Tíma ikki onnur fólk.
Ella fólk, sum eru farin nógv saman út at eta. Teimum er eisini stuttligt at lurta eftir. Og fródligt. Tí altíð er ein í hópinum, sum tosar so hart, at øll hini, sum inni eru, ikki sleppa undan at vera við í vísdóminum.
Ella hyggið út, sita tit við vindeygað. Tað gjørdi eg.
Og Fellini hevði elskað hann. Lágvaksni og tættbygdi maðurin, pensjónistur í tvitjakka og floyalsbuksum, sum so snotiliga og snórabeint setur bilin uttan fyri matstovuvindeygað. Ein gamal, lítil og gráur Opel. Hann kemur út, steðgar á okkurt um tríggjar metrar frá bilinum og læsir hurðarnar við at trýsta á lykilin. Blunkljósini blunka og heilt inn í matstovuna hoyrist tjú, tjú.
Maðurin, sum, skulu vit døma eftir útsjóndini, er úr Miðeystri onkrastaðni, gongur yvir í ein kjallara. Løtu seinni kemur hann upp aftur haðani.
Kjallarin er felagshøli hjá fólki, monnum, úr einum arabiskum landi, síggi eg á lítla skeltinum yvir útinnhurðini.
Okkara maður gongur, framvegis ongan skund, yvir til bilin. Trýstir á lykilin, fjarstøðan tríggir metrar, hábærsliga, so tað minnir um onkran aldagamlan sið.
Hann trýstir á billykilin, somu blunk, somu tjú, tjú. Letur aðra hurðina har afturi upp og tekur tveir stólar av hesum slagnum, sum kunnu leggjast saman, úr bilinum. Læsir aftur og ber stólarnar niður í kjallaran. Og hesin tilburður endurtekur seg tvær ferðir. Hann hevur seks stólar í bilinum. Hvørja ferð neyvt sama seremoniin við lyklinum og stólunum, tveir í senn.
Ongan skund hevur hann. Tá hann fer við teimum seinastu stólunum niður í kjallaran, kemur maturin hjá mær á borðið. Tað var ikki so ringt at bíða. Heldur ikki so leingi.
Tíverri gerast tey góðu vertshúsini færri og færri. Í staðin fyri koma allar hasar trendy (keðiligar) caféir.
Í teimum er leingi at bíða eftir øli, hevur tann undan tær biðið um okkurt fisufornemt kaffi.
Gev mær tá heldur eitt stað, sum bara selur bjór og brennivín.
Tað kann eisini vera stuttligt at keypa øl. Var herfyri í einari café í Helsinki. Hóast spennandi býur er langt millum tær góðu ølirnar, tær sterku, í Helsinki.
Spurdi, um hon hevði okkurt sterkt øl. Nei, tað visti hon ikki rættiliga. Jú, segði hon so, og vakra andlit hennara lýsti av gleði, jú, segði hon, vit hava Heineken. Forget it.
