Tað var vist Napoleon, ið var so bjartskygdur, at hann vágaði at halda, at tann, ið ikki var ímóti honum, var fyri honum. Tað torir Jesus nokk ikki at siga.
Hann vil tryggja seg móti at gerast vónsvikin. Hann roknar ikki við nøkrum menniskja, fyrr enn hann veruliga hevur tað. Tað er góðtrúni at telja øll tey líkasælu, tey sveiggjandi, tey ið ongantíð kunnu taka eina støðu. Tað kann eins væl henda, at tey enda millum fíggindarnar, tá ið tey umsíðir hava hugsað seg um og hava avgjørt, hvønn tey vilja hoyra til.
Tey líkasælu eru sum ein teigur á almenninginum, eitt onganmannaland, ið eingin enn hevur ognað sær. Tey lata seg taka av tí, sum kemur fyrst. Jesus hevur ikki altíð áhuga í at vera fyrstur. Ikki á tann hátt. Hann vil heldur hava menniskju til seinast og so varðveita tey, enn at fáa tey fyrst, fyri seinni at missa tey aftur.
Hann kennir bara tvey sløg av menniskjum: tey, ið eru við honum, og tey, ið eru ímóti honum. Øll tey líkasælu roknar hann millum tey seinast nevndu, inntil tey sjálvi hava valt at verða millum tey fyrru.
Hetta orðið er so greitt og einfalt. Tað sker beint tvørturav og tvingar okkum at velja, hvørjumegin strikuna vit vilja standa. Ikki at velja, er eisini eitt val. Tá ið vit ikki siga »Ja« til tað góða, hava vit harvið sagt »Ja« til tað illa. Kjakið má einaferð enda. Tað kann ikki halda fram. Vit kunnu ikki í ævir allar halta til báðar liðir.
Guð hevur einaferð sagt »Ja« við okkum. Nú eru tað vit, ið skulu siga nakað við hann.
