Marjun Persson, sum í løtuni skrivar spesialið í ferðavinnu, helt, at ferðavinnan longu er vorðin ein stór vinna, tí ískoytið til føroyska búskapin frá ferðavinnuni er mett at liggja um 775 mió. árliga. Nú ferðaráðið er endurstovnað, metti Marjun, at ferðavinnan kann mennast nógv meiri, tí vinnan hevur saknað ein yvirskipaðan, ráðgevandi stovn. Hon helt, at vit ikki eiga at satsa uppá charterferðavinnu, men heldur finna okkum eina nichu, t.d. ráðstevnuferðafólk ella spa-túrar, sum eisini leggja meiri eftir seg enn vanligu ferðafólkini. Tað, at vit eru eitt lítið – og trygt – land, kann verða ein stórur fyrimunur.
Regin Dalsgaard, íverksetari og formaður í Vinnuframa, gleddist um, at føroyingar eru vorðir eitt sindur meiri sølusinnaðir. Vit hava nógv fólk, sum gera og uppfinna eina rúgvu – eisini innan effektivisering av fiskivinnuni – og nú eru vit farin at hugsa, at um tað kann nýtast í Føroyum, kann tað eisini nýtast uttanfyri Føroyar. Tað skal bara ein successøga til, fyri at vit veruliga fara at trúgva uppá okkum sjálvi og tora at satsa. Hann staðfesti tó, at tað er tungt at kappast við umheimin, og høgu ferðaseðlaprísirnir minka avgjørt um kappingarførið.
Jóannes Jacobsen segði, at føroyskt vinnuprát í alt ov stóran mun snýr seg um at skapa arbeiðspláss, heldur enn at skapa fyritøkur, sum eru sterkar og kappingarførar. Lata vit heldur fyritøkurnar vaksa seg sterkar og skapa virðisøking, so koma arbeiðsplássini av sær sjálvum. Landið skal ikki stýra vinnuni, og almennu Føroyar eiga ikki at »satsa uppá« nakra vinnu. Fólk, skulu gera tað, sum tey duga best, tí tey vita til eina og hvørja tíð betri enn tilvildarligu landsstýrisfólkini. Ein keðiligur tendensur, sambært Jóannesi, er, at tá føroyingar fáa góð vinnuhugskot, tykjast vit fyrst av øllum hugsa, hvussu vit kunnu fáa landið at stuðla okkum.
